Albums, Recensies

Kamaal Williams – Wu Hen (★★★★): Creatieve uitspattingen van een genie

Kamaal Williams is een jazzproducer die al enkele jaren met succes aan zijn carrière timmert. Met zijn maatje Yussef Dayes veroverde hij in 2016 de Londense jazzscene onder de naam Yussef Kamaal. Twee jaar later kwam hij met zijn eerste soloplaat naar buiten, The Return. Die plaat werd met open armen ontvangen door zowel media als fans. Tussen dat debuutalbum en opvolger Wu Hen dropte hij een livealbum en bracht hij een dj-mix uit. Wij vragen ons soms af waar de man zijn energie haalt, want naast zijn passie voor jazz is hij ook niet vies van een uitstapje naar elektronica. Dat tweede doet hij onder het alias Henry Wu. Tussendoor richtte hij ook nog Black Focus Records op. Onder welke naam dan ook, Kamaal weet steeds verrassend uit de hoek te komen. Ook op nieuwste worp Wu Hen weet Williams ons weer omver te blazen met zijn creativiteit.

Dat Kamaal Williams zijn fans graag doet dansen, wisten we al langer uit de dj-kicks en livesessies van hem die online te vinden zijn. Dat is op Wu Hen niet anders. Op single “Mr. Wu” toont Mr. Wu dat jazz niet per se ingewikkelde ritmes hoeft te hebben: een beat die aan een stuk rechtdoor gaat, laat je dansbenen zijn werk doen. Ondertussen leeft Williams zich helemaal uit achter zijn synths. Op hetzelfde elan gaat hij verder met “Save Me”, alleen steelt een funky baslijn hier de show terwijl Mr. Wu’s keys het geheel afmaken. Dat mondt uit in een soort van futuristische funk waar de blazers een tikkeltje jazz aan toevoegen.

Maar Kamaal heeft meer in petto dan enkel een jazzfeestje. De sfeer slaat bv. helemaal om op de samenwerkingen met Miguel Atwood-Ferguson, een muzikant die zijn strepen achter de schermen verdiende bij onder andere Ray Charles, Dr. Dre en Flying Lotus. De strijkers en blazers van de feature creëren een serieuzere, filmische sfeer. Op “1989” vult Williams dat aan met enkele dromerige synths en een laidback beat. Het resultaat hiervan lijkt wel in een of andere stijlvolle lounge thuis te horen. Dit moet voornamelijk de invloed van de feature zijn, want ook “Toulouse” gaat verder in diezelfde stijl. Enkele repetitieve pianoakkoorden van Wu dagen de strijkers van Ferguson hier uit tot een steekspel waarbij een saxofoon af en toe tussenbeide komt. “Toulouse” is een nummer om bij weg te dromen en een samenwerking die wij met plezier nog eens zien terugkomen.

Het is bij momenten moeilijk om dit album te vatten, omdat het zoveel verschillende kanten uitgaat. Zo is er in het slot van de plaat de samenwerking met Lauren Faith, die wat meer richting pop neigt. “Hold On” klinkt ingetogen, de drums worden voor een keertje achterwege gelaten. Maar ook hier weet Williams ons weer te overtuigen. Kamaal toont dat hij wat van producen kent en het nummer biedt rust na een bewogen album. Een ander nummer zonder percussie is afsluiter “Early Prayer”. Een ingetogen monoloog van de blazers, die wordt aangevuld met zweverige sounds die Williams uit zijn synths tovert. Een album afsluiten met een prachtig stukje ambient jazz, wij hebben al erger gehoord.

Kamaal Williams bevestigt met Wu Hen zijn beloftevolle status in de jazzwereld. Dit album gaat ver over de grenzen van verschillende genres heen, zonder dat je vergeet dat het een album van Williams is. De psychedelische manier waarop hij zijn keys bespeelt, geeft de muziek een herkenbare sound. Als hij aan deze frequentie en met deze diversiteit aan projecten kwaliteit blijft afleveren, is Williams goed op weg om een echte legende te worden.

Facebook / Instagram / Twitter

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

27 juli 2020

About Author

Bauke de Langhe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief