Albums, Recensies

HAIM – Women in Music Pt. III (★★★): Vernieuwd en persoonlijker, maar met minder energie

Drie gezinsleden die samen muziek maken: het klinkt als een tafereel waarbij kleuters op wat potten en pannen slaan en eentje staat te zingen (lees: schreeuwen) voor de tv op een zondagochtend, maar bij HAIM is niets minder waar. In 2013 deed de groep de wereld heel even stilstaan met hun debuut. Wat later volgde een tweede album en dat werd iets minder hartelijk onthaald, ondanks dat er ook op dat album een paar sterke songs staan. Este, Danielle en Alana Haim brachten op de voorgaande albums een retro poprocksound, maar dat lijkt deels tot het verleden te behoren. Het drietal klinkt moderner dan ooit en ook de feministische titel lijkt aan te tonen dat HAIM in 2020 leeft.

De zussen deelden enkele maanden geleden de afkorting WIMPIII en wie kon raden waarvoor die stond kreeg een T-shirt. Wij wisten het niet en zullen deze zomer moeten ronddwalen in onze Dansende Beren-shirts terwijl we Women in Music Pt. III opnieuw beluisteren. Die titel zou je doen denken dat het album feministische anthems bevat in dezelfde lijn als “Run the World (Girls)” van Beyoncé, maar zo poppy en plat wordt HAIM gelukkig niet. Ze houden het liever persoonlijk. Op single “Hallelujah” deden ze dit in een extreme vorm en doorheen het nieuwe album blijven persoonlijke onderwerpen een rode draad. Este heeft het moeilijk met haar zware vorm van diabetes, Danielle heeft doorging een diepe depressie, een zeer goede vriend van Alana stierf en bovendien heeft de partner van Danielle (die eveneens producer is) er een gevecht tegen kanker opzitten.

Openen doet de groep met een saxofoon en een nummer over de stad waarin ze opgroeiden. Ondertussen is de relatie met Los Angeles wat verwaterd en die boodschap wordt overgebracht met een lekkere baslijn en een niet-klassieke opbouw. HAIM houdt zich tegenwoordig minder vaak aan de regeltjes als het over songschrijven gaat. Ook op single “I Know Alone” kleurden ze al lichtjes buiten de lijnen en met die single werd er ook al duidelijk gemaakt dat de retro sound niet altijd meer aanwezig zou zijn. Door de plotse moderne sound moest er even aan het nummer gewend worden, maar het is muzikaal interessant door de tempoverandering en tekstueel toont het mooi aan hoe Danielle haar depressie ervoer.

Een geeuw, daarmee begint “Up from a Dream”. Vervolgens krijgen we naast een vette baslijn ook een futuristische gitaarsolo te horen. Het zorgt voor kracht in het nummer en dat is iets dat we in sommige singles nauwelijks terugvonden. “Summer Girl” is daar een voorbeeld van en dus zijn we blij dat deze single het niet tot de standaardeditie van het album geschopt heeft. Het recent uitgebrachte “Don’t Wanna” straalde wel energie uit en dat gebeurt op nog enkele andere nummers op WIMPIII, al is dat niet altijd op een traditionele manier. Op “FUBT” krijgen we een rauwe elektrische gitaar te horen die gepaard gaat met een opnieuw persoonlijke tekst waardoor de albumafsluiter een grootste intimiteit bevat. Jammer genoeg staan er ook enkele nummers op die weinig of geen gevoel uitstralen en waarop de meisjes zelfs een beetje verveeld klinken.

Ook “3am” begint met een geluidje uit het dagelijkse leven en deze keer is dat een voicemailbericht met een subtiele hiphopondertoon. Die ondertoon wordt doorgetrokken in het nummer zelf waardoor Danielle met momenten stoer overkomt, maar die hardere attitude wisselt ze af met een poeslief stemmetje. Nog nooit hoorde we een HAIM die zo modern klinkt als op WIMPIII en ook “Another Try” is hier een mooi voorbeeld van. Het zachte nummer doet je bijna wegdromen, maar de trompet houdt ons nog even wakker. Waar de groep met momenten modern klinkt op hun derde langspeler is dat op andere nummers minder het geval. Instrumenten als de mandoline hebben niet bepaald een hedendaagse uitstraling, maar zorgen wel voor een leuk contrast.

HAIM klinkt op Women in Music Pt. III moderner dan ooit en er wordt hier en daar wat geëxperimenteerd. De retro gloed die rond hun eerste twee albums hing is grotendeels verleden tijd hoewel deze op singles als “The Steps” nog aanwezig was, al was al in minder mate. Niet alleen de muziek is veranderd, maar ook de tekstueel sloegen de zussen een nieuwe richting in. Ze hebben nog nooit zo eerlijk en oprecht geklonken als nu. Vooral dat tweede is in ieder geval een stap naar voren; de verandering van sounds zal ongetwijfeld fans verdelen. Toch is dit zeker geen perfecte plaat. Op de vorige langspelers werden we regelmatig weggeblazen door de energie van de vrouwen, maar hier beperkt zich dat maar tot enkele momenten en gebeurt het vaak niet in dezelfde mate. Op Women in Music Pt. III krijgen we een nieuwe, persoonlijkere HAIM te horen, maar omverblazen doen de zussen niet.

Facebook / Instagram

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

26 juni 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief