Live, Recensies

We Are Open 2020 (dag 1): De hoogmis van de Belgische muziek

We Are Open heeft zich de afgelopen jaren weten te profileren tot hét Belgische showcasefestival. Trix weet jaar op jaar een brede programmering vol veelbelovende Belgische bands, nieuwe projecten van bekende muzikanten en gevestigde waarden met nieuw werk neer te zetten. Dat is ook dit jaar niet anders. We Are Open bestond tot nog toe uit twee dagen, maar dit jaar telde het voor de eerste keer een dag extra. Gisteren kregen de mensen met een combiticket STAKE als extra cadeautje. Hoe dat was lees je hier.

Traditiegetrouw staat vrijdag in het teken van elektronische muziek, hiphop en jazz. Niet alles wat er dit jaar stond viel binnen deze genres, maar het was wel de algemene tendens van de dag. Zo waren de eclectische jazz van PAARD., de Franstalige hiphop van Glauque en de breekbare ambient van Adriaan de Roover onze hoogtepunten. Maar we zagen ook de gekte die Borokov Borokov is en de minstens even grote gekte van Fulco. En natuurlijk ook Compact Disk Dummies, een dag nadat ze hun eerste MIA wonnen.

Ratmosphere @ Bar 

Ratmosphere is een echte belofte. Ze behoren tot de winnaars van het splinternieuwe kansenconcours Sound Track en doen dit jaar mee met Humo’s Rock Rally. Het duo, bestaande uit broers Robin en Brecht Serruys, klonk dan ook enorm gestroomlijnd. Robin is gitarist en zanger. Brecht drumt op een heel droge manier, maar bedient ook een drumpad waaruit donkere synthpartijen en discobeats rollen. We vragen ons echter wel af hoe het zou klinken mochten deze synths live gespeeld worden of mocht er een bassist bij op het podium staan. Desalniettemin was Ratmosphere een aangename opener met een heel goede lo-fi 80’s sound. “Tight Corner” en “Intrusion” zijn dan ook geen verkeerde nummers om de avond mee te beginnen. Integendeel.

IKRAAAN @ Club

Nog maar een dikke week geleden viel IKRAAAN net naast het podium van De Nieuwe Lichting, waarvan de finale in de kelder van Trix plaatsvond. Tijdens We Are Open mocht ze twee verdiepingen hoger het clubpodium wel bestijgen. Gewapend met haar betoverende stem sloeg ze er in om een half uur lang de hele zaal in haar ban te houden. Zelfs tijdens de poëtische stukjes spoken word tussen haar nummers door konden we een spreekwoordelijke speld horen vallen. Naar het einde van de set begon het geheel wat statisch aan te voelen, maar toen besloot de Mechelse het stevigere werk boven te halen met afsluiter “Ontspoord”. IKRAAAN toonde dat haar potentiële radiohits ook live staan als een huis.

Mirek Coutigny @ Café 

Nils Frahm? Jon Hopkins? Neen, de minimalistische, maar dynamische pianomuziek in het Trixcafé kwam van de Gentenaar Mirek Coutigny. Hij is een geweldige post-klassieke pianist die bovendien heel goede muzikanten bijhad. Samen met celliste Jolien Deley en percussionist Jonathan Bonny, die op zijn slagwerk minstens even vaak strijkstokken gebruikte als Deley, nam hij heel wat mensen mee in een filmische sfeer. Er werden verhalen verteld zonder woorden of beelden te gebruiken. De dynamiek van de set was intens. Jammer dat de stille passages werden overmeesterd door het geroezemoes in het café dat  een deel van de betovering onderuit haalde.

Glauque @ Bar

Zoals veel mensen (bijvoorbeeld deze post op Instagram) dachten bij het zien van Glauque: wat was dat? Glauque wist in het Franstalige deel van ons land al veel mensen te overtuigen (Dour, Les Ardentes, Couleur Café), maar in Vlaanderen zijn ze nog een onontdekt pareltje. De groep maakt electronica die het midden houdt tussen Trentemøller en “Duizeldorp” van Beraadgeslagen met daarover intense Franstalige rap. De muziek van Glauque zit vol onverwachte wendingen, maar klinkt vooral heel oprecht. Het is dringend tijd dat Glauque ook in Vlaanderen zijn pluimen verdient. Gisteren was een goede stap in de juiste richting, aangezien iedereen bij het optreden verbijsterd bleef hangen en na afloop oorverdovend applaudisseerde.

PAARD. @ Kelder 

Al tijdens de soundcheck van PAARD. begon het behoorlijk krap te worden in het nieuwe podium in de kelder van Trix. Snel werd ook duidelijk waarom dit Gentse trio zo populair is. De doorwinterde muzikanten brachten een eigenzinnige vorm van eclectische jazz met een waslijst aan invloeden waardoor ze moeilijk in een hokje te plaatsen zijn. De vervormde vibrafoonsound gecombineerd met verrassende drumlijnen en een stevige slapping bass liet geen enkele persoon toe om zijn lichaam stil te houden. Eén ding weten we na deze set: PAARD. is een stevig racepaard en absoluut geen schattige Shetland pony.

Le 77 @ Zaal 

De jazzy hiphop van Le 77 is muzikaal niet het meest verrassende of vernieuwende, maar het kon wel eens het shotje espresso dat we konden gebruiken in het midden van de avond worden. Rappers Dr Peet en Fele Flingue zijn rasentertainers en weten hoe ze bij elk nummer een nieuw soort energie in de set moeten steken. Zo ging de volledige zaal van links naar rechts en terug, moest iedereen huilen als een wolf op “Cerber” en was er op het einde een grote moshpit. Bij een rustiger nummer vroegen de twee Lakense rappers, in een mix tussen Nederlands en Frans, om roze lichten en vertelden ze over een meisje met ‘tetjes’, een grappig moment van een charismatische groep. Nadien volgde een wat trager nummer waarbij de twee op de monitors gingen zitten en in dialoog rapten. Chille vibes als op “Black Angus” werden afgewisseld met hevige knallers als “Bawss”. Le 77 was inderdaad het shotje espresso dat we konden gebruiken.

Martha Da’ro @ Club

View this post on Instagram

Martha Da’Ro op #wao20🌷 foto door @stijnverbruggen

A post shared by Trix (@trix_online) on

Vorig jaar maakten we kennis met Martha Da’ro en werden we op slag fan. Op een eerste ep blijft het echter wachten, maar in april wordt daar verandering in gebracht. Een eerste sneakpeak gaf ze ons gisteren in een volgepakte Club en dat konden we wel smaken. Na de gebruikelijke a-capella-intro was het al tijd voor “Summer Blues”. De temperatuur in de Club steeg en we mochten ook van veel nieuw materiaal proeven. “Trappin” was verfrissend, “Ayuwe” verbazend ruw en een charmante dosis agressiviteit volgde dankzij “STFU”. Een halfuur kreeg ze en dat bleek lang genoeg te zijn om de zaal te kunnen betoveren. Na een formidabele Stromae cover en de recente single “Fool” nam ze afscheid van het publiek.

Roedel @ Bar 

Van heel ver moest hiphop collectief Roedel niet komen, ze speelden immers in hun hometown een echte thuismatch. Eind deze maand verschijnt hun tweede album 247 en waar beter dan op We Are Open konden ze zich dan klaarstomen. Met veel goesting smeten de vijf zich en ze kregen de zaal goed mee. Vooral “Zwaluw” kon ons bekoren met zijn energie. Het viel trouwens op dat Roedel met hun nieuwe muziek iets kalmer te werk gaat en zich nog meer focust op tekst. In het tweede deel van het optreden werd het tempo omhoog geschroefd en “247” was voor ons de topper van de set. En of Roedel klaar is voor hun releaseshow in De Studio!

Adriaan de Roover @ K-D 

Trix had niet één, maar twee nieuwe podia. Buiten de nieuwe Kelderstage, die uiteraard in de kelder te vinden is, werd ook nog een van de repetitiekoten opengesteld. Vrijdag stond enkel Adriaan de Roover, de man achter het vroegere Oaktree, in deze kleine ruimte om zijn nieuwe prachtige plaat Leaves voor te stellen. Met zo’n veertig mensen konden we genieten van de minimalistische ambient van deze oprechte muzikant. Iedereen was muisstil van begin tot einde en zat met zijn volledige aandacht bij de breekbare soundscapes. Adriaan had een drummer bij die voor extra gelaagdheid zorgde. Na een half uurtje dat veel korter leek was het al gedaan en kreeg de Antwerpse muzikant een applaus van bijna vijf minuten. Het publiek was enorm dankbaar en dat was Adriaan zelf ook.

Compact Disk Dummies @ Zaal

Door zijn reeds gevestigde waarde binnen het Belgische, muzikale landschap, was Compact Disk Dummies misschien wel de vreemde eend op de affiche gisterenavond. De combinatie van de naamsbekendheid met het feit dat de heren sinds donderdag ook een MIA op hun conto mogen schrijven, zorgde ervoor dat de grote zaal tot aan de nok gevuld was. Dat die award gevierd moest worden, was duidelijk en bijgevolg waren we getuige van een veertig minuten durende triomftocht. Stagedives tijdens “Holy Love” en “Cry For Me” maakten het feestje compleet. Over een tweetal maanden vinden we dat laatstgenoemde nummer ook terug op een nieuw album van de broers uit Desselgem. Wat er zal volgen, kunnen we nu al raden: een zomer lang uitgelaten feestjes, zoals deze in de Trix, op diverse festivalpodia. Wij trekken onze beste dansschoentjes alvast aan.

Sylvie Kreusch @ Club 

View this post on Instagram

Sylvie Kreusch op #wao20. Foto’s door @tomclabots

A post shared by Trix (@trix_online) on

Na projecten met Soldier’s Heart en Warhaus maakte Sylvie Kreusch afgelopen najaar een supersterke solo-ep, genaamd BADA BING! BADA BOOM!Die speelde ze integraal op We Are Open samen met een fantastische band, bestaande uit twee drummers, een gitarist, drie achtergrondzangeressen en nog een vierde die ook wel eens een dwarsfluit of klarinet durfde vast te nemen. Sylvie Kreusch stond zelf centraal in een vreemd wit gewaad met kap. Bij “Come Around” klonk de dwarsfluit als het onheilspellende begin van een Egyptische documentaire, waarna bij het refrein het feest losbarstte. Kreusch danste constant bezwerend over het podium. Wij vonden het echter iets te theatraal en ze nam zichzelf heel serieus, waardoor het wat arrogant overkwam. Muzikaal heel sterk dus, maar voor ons mag het wat oprechter.

FULCO @ Café

Fulco Ottervanger. Zijn naam is intussen onlosmakend verbonden met enkele enorm fijne muzikale projecten. Bij de Beren Gieren, Stadt en Beraadgeslagen toonde Fulco al aan dat hij niet enkel multi-instrumentalist is, maar ook verschillende stijlen met beide handen aanpakt. Toch wist de Nederlandse Belg iedereen te verrassen met zijn solo-album dat even gek als geniaal is. Ook live trekt hij deze contradictie door. Soms ongemakkelijk, maar even dansbaar. Soms verwarrend, maar even herkenbaar. Al rammend op zijn drumpads gaat Fulco met zijn interessante composities en hersenspinsels als lyrics het bizarre voorbij. Fulco zal niet alleen hierdoor, maar ook door de eindeloos repetitieve zang nog even door ons hoofd dwalen. De sms’ende mens, de sms’ende mens, de sms’ende mens is… Onweerstaanbaar vanavond.

Borokov Borokov @ Zaal 

Borokov Borokov lijkt een groepje zatte studenten die op kot een parodie op Kraftwerk wilden maken en eigenlijk is het dat stiekem ook. Met hun geniale onnozelheid en onnozele genialiteit werden de Antwerpenaren geprogrammeerd als afsluiter in de grote zaal. Ze stonden met z’n vieren in het midden van de zaal rond hun electronica. Vieze nummers als “Godverdomme” en “Drankjes” kwamen goed tot hun recht. De voorste rijen stonden vol dansende mensen, daarachter was het iets rustiger. Jammer genoeg was alle zang op backingtrack, terwijl ze vele duetten (met bijvoorbeeld Fenne Kuppens, Charlotte Adigéry en Mathieu Terryn) door de boxen lieten komen. Het zou leuk geweest zijn moesten deze guests een live-bijdrage gedaan hebben. Maar absurd was het wel, een totale gekte zelfs. Zeker met afsluiter “Papiloma” met de prachtige tekst ‘Papiloma is een mooi woord, maar een ziekte, ga je van dood.’ konden we tevreden naar huis vertrekken.

Vanavond richt We Are Open zich meer op gitaarwerk met bijvoorbeeld Wallace Vanborn, Peuk en Gruppo di Pawlowski op het programma.

Deze recensies werden geschreven door Pieter Wilms en Simon Van Herzele.

8 februari 2020

About Author

Pieter Wilms


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief