Features, Instagram, Uitgelicht

De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)

Binnenkort gaan we het decennium van 2020 in, maar dat kunnen we niet voordat we even terugblikken op de jaren 2010 – 2019. Het was een bewogen decennium met veel veranderingen. Niet alleen op maatschappelijk vlak, maar ook op muzikaal vlak hebben we een merkwaardige tien jaar geschiedenis achter de rug. Muziekstromingen kwamen en gingen (sommige als een evolutie uit het verleden, andere ontsproten uit de vele creatieve geesten die de wereld rijk is), gevestigde waarden brachten mijlpaalalbums uit en enkele artiesten zorgden voor een overweldigende impact met hun debuut.

Hoewel bovenstaande vaststellingen ook voor de vorige decennia gelden, was 2010 – 2019 een tijd waar de hoeveelheid en verscheidenheid aan muziek intenser dan ooit aanvoelde. Sinds de introductie van Spotify in België is onze muziekconsumptie drastisch van cd en download naar streaming overgeschakeld. Het was nog nooit zo makkelijk om muziek te ontdekken en te beluisteren. Tegelijk ontstond er een tegenreactie: vinyl werd opnieuw populair. In het begin van het decennium werd dit door velen nog bestempeld als slechts een korte revival, maar dat draaide volledig anders uit. Kortom, het was een bijzonder spannende en boeiende tijd voor de muziekliefhebber.

Wat momenteel de rol van het album in dat alles is, is een discussie op zichzelf. Hoewel steeds meer mensen voornamelijk naar playlists luisteren, dragen wij het album nog steeds een warm hart toe. Uit de oneindige stapel platen die de laatste tien jaar verscheen, selecteerden wij na lang overleg en verhitte discussies de honderd beste eruit. Eén per artiest, omdat we bij Dansende Beren graag zoveel mogelijk bands in de bloemetjes zetten en uitsluitend internationale albums, omdat we de Belgen een aparte top 50 gunnen. Haalden het net niet: Fleet Foxes, Grizzly Bear, Caribou, Kurt Vile, London Grammar en Deerhunter.

100. Unknown Mortal Orchestra – Multi-Love (2016)

Zelden werd het relaas van een ingewikkelde relatie zo helder samengevat als op Multi-Love van Unknown Mortal Orchestra. Een schijnbaar onschuldige ontmoeting in een Japanse club mondde uit in een liefdevolle driehoeksverhouding tussen frontman Ruban Nielson, zijn eega en een achttien jaar jonge vrouw, die niet alleen heel zijn leven overhoop gooide, maar ook een prachtige plaat opleverde. Anders dan op vorige platen stuitert Unknown Mortal Orchestra hier alle kanten op met funky gitaren, spacy effecten, streepjes saxofoon op “Extreme Wealth and Casual Cruelty” of gierende gitaren op “Puzzles”. Multi-Love is Unknown Mortal Orchestra op zijn meest gebald en bevat geen enkel overbodig nummer, gitaarlick of lyric. In de titelsong vat Ruban Nielson de essentie van de plaat nog het best samen: ‘It’s not that this song’s about her. All songs are about her.’

99. Blood Orange – Negro Swan (2018)

De vierde plaat van Blood Orange verdient ook zeker een plekje in deze lijst. Negro Swan is dan ook een van de beste en meest beluisterde alternatieve r&b-albums van de laatste jaren. Met invloeden uit soul, funk, pop en een knipoog naar de jaren tachtig overstijgt Negro Swan verschillende muziekgenres. Discriminatie is de thematische leidraad van het album, waardoor het naast een hoge mate van muzikale kwaliteit ook een diepgaande moraal bevat. Topnummers zijn ongetwijfeld “Charcoal Baby” en “Jewelry”.

98. Protomartyr – The Agent Intellect (2015)

Protomartyr is een Amerikaanse rockband die niet de makkelijkste weg kiest om fans warm te krijgen. Op sommige noten moet je nu eenmaal harder knabbelen om tot een goed resultaat te komen. Zo’n noot is deze band wel. Tevens is deze er eentje zonder wrange nasmaak en doet Protomartyr op een of andere manier denken aan een herfstavond waarop je niets anders wilt dan voor de kachel zitten. Lekker gezellig, geen franjes, maar wel af en toe met een krachtige windstoot. Je kan veel invloeden bij deze band denken, zoals postrock en -punk, maar eigenlijk is het gewoon steengoede rockmuziek. Zo hebben we rockmuziek nu eenmaal graag. The Age Intellect was het voorlopige hoogtepunt van deze band.

97. Leonard Cohen – You Want It Darker (2016)

De grafstem der grafstemmen nam in 2016 afscheid met You Want It Darker. Cohen, net 82 geworden, klinkt grimmiger en donkerder dan op zijn vorige albums. Opeenvolgende wereldtournees hadden een tol geëist op zijn fysiek. Hij nam het album dan maar noodgedwongen op in zijn eigen woonkamer, samen met zijn zoon Adam. Die huiselijke intensiteit vertaalt zich in hypersobere songs en doodeerlijke teksten. Het werd een hypnotisch album, dat je vanaf de openingstrack “You Want It Darker” meeneemt in een andere wereld. Amper drie weken na de release overleed Cohen. Een van de mooiste afscheidscadeaus.

96. Death Grips – The Money Store (2012)

Het voorbij decennium evolueerden we nog meer naar een overprikkelde, chaotische en harde maatschappij. De muziek volgde. Hiphop vertakte in een nog meer experimentele stijl, beet harder dan ooit en durfde de grenzen opzoeken. In de golf industriële hiphop die uitkwam, spande Death Grips de kroon. Het trio was aanvankelijk een internetsensatie die geprezen werd in de underground, maar ondertussen zijn ze bij een groter publiek doorgebroken. Daar heeft hun debuutalbum The Money Store zeker aan bijgedragen. De muziek op de plaat bijt, overdondert je met agressieve geluiden en de teksten van MC Ride klinken cynisch en luid. Onder de schijnbare chaos schuilen er echter heel aanstekelijke nummers.

95. Deafheaven – Sunbather (2013)

Zet het volume gerust wat hoger bij dit iconische album. De inmiddels alom gekende intro van “Dream House” zet de toon voor de rest van dit genreoverstijgende proefstuk. De verschroeiende in galm gewassen gitaren van Deafheavens Sunbather zorgden voor controverse bij de black metalfans. De sound zou te licht en te oppeppend zijn om door te gaan voor echte black metal. Dikke onzin, zeggen wij. De tweede van Deafheaven is een prachtig exemplaar van hoe soundscapes, black metal en postrock voor een heel geslaagde muzikale cocktail kunnen zorgen.

94. Frightened Rabbit – Pedestrian Verse (2013)

Van alle inmiddels overleden artiesten in deze lijst is deze misschien wel de meest tragische. Op 9 mei 2018 werd frontman Scott Hutchings als vermist opgegeven. Een dag later werd zijn lichaam gevonden aan de oevers van de Fifth of Forth in Schotland. Sindsdien is elk album van Frightened Rabbit van een nieuwe context voorzien. Als Hutchings zong: ’If happiness won’t come for me / Hand me the nitrous gas’, dan weten we nu jammer genoeg dat hij niet het typetje van de getormenteerde artiest speelde, maar het gewoon door en door was. In “Escape Route” zocht hij een uitweg uit zijn problemen en miserie; ook “Dead Now”, “Backyard Skulls” en “The Woodpile” krijgen nu een haast lugubere ondertoon. Was Pedestrian Verse al een innemende en ingrijpende plaat volgens de goeie indierocktraditie, dan is die sinds mei vorig jaar alleen nog meer onder onze huid gekropen.

93. Architects – All Our Gods Have Abandoned Us (2016)

All Our Gods Have Abandoned Us was reeds het zevende studioalbum van deze Britse metalcoreact. Dit werd jammer genoeg ook het laatste album waar Tom Searle actief aan meewerkte. Later dat jaar stierf de gitarist en voornaamste songwriter van de band aan een lange strijd tegen huidkanker. Dit album plaatste deze band uit Brighton voor eens en altijd boven hun peers. Pakkende teksten over de klimaatverandering, corruptie en de onoverkomelijke strijd tegen mortaliteit zorgen voor een emotionele geladenheid. Dit gepaard met de unieke vocals van Sam Carter en de steeds vernieuwde toets die de mannen op elk album inbrengen, en je krijgt een band die op alle vlakken veel te bieden heeft.

92. Car Seat Headrest – Teens of Denial (2016)

Voor hij in 2015 een contract tekende bij Matador Records had de jonge Will Toledo al zes platen op eigen beheer uitgebracht, grotendeels ingezongen op de achterbank van zijn auto. Maar na Teens of Style, een veredelde best of van die zes albums, was het met Teens of Denial tijd voor het echte werk. Toledo had zijn lo-fi indierock al helemaal uitgebeend, al klonk het met beter opnamemateriaal en een groter budget allemaal toch wat scherper, vinniger en harder. Ondanks al dat gitaargeweld weet Toledo ook gewoon geniale en meeslepende nummers te schrijven. “Fill In The Blank”, “Vincent” of het absolute prijsbeest “Drunk Drivers/Killer Whales” bewijzen dat de 27-jarige Toledo perfect weet waar hij mee bezig is en we nog veel van hem mogen verwachten in het komend decennium.

91. Weyes Blood – Titanic Rising (2019)

Titanic Rising is een van de nieuwste albums in de lijst, maar Weyes Blood had niet veel tijd nodig om ons te laten overweldigen door haar adembenemend talent. We bekroonden het album toen met vijf sterren, en wie Weyes Blood een tijdje volgt, weet dat die niet uit de lucht kwamen vallen. De artieste evolueerde van abstracte noise- en dronemuziek naar weelderige songs met rijke arrangementen en bijzonder treffende teksten over het leven, liefde en onze snel veranderende tijden. Titanic Rising is verre van een eenvoudig album, maar het weet de essentiële zaken in ons bestaan glashelder uit te leggen.

(Ontdek albums 90 tot 81 op de volgende pagina!)

6 november 2019

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


ONE COMMENT ON THIS POST To “De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)”

  1. Jan schreef:

    Mooie lijst! Alleen… waar staat the XX? Mijn favoriet van de laatste 10 jaar!

Laat een reactie achter op Jan Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief