Albums, Recensies

Wasdaman – Storm In A Cup Of D (★★★): Gentse groep schippert tussen overweldigende jazz, funk en rock

De Gentse muziekscène is overweldigend. Neem bijvoorbeeld Wasdaman, een nog jonge band met pianist/componist Bas Bulteel aan het roer. Op hun debuut Storm In A Cup Of D vermengen ze progrock, experimentele jazz en een batterij elektronica. Een dolle combinatie waarmee de vijftallige groep eindelijk naar buiten trekt.

Wasdaman is voor de Oostendse Bulteel een heel ander project dan zijn debuutalbum Coming Home waarvoor hij onder de Bas Bulteel Trio noemer enkele jaren terug nog een Klara prijs won. Een trioplaat, waarmee hij samen met gelijkgestemde zielen als contrabassist Bart Denolf en drummer Bruno Castelluci zachtjes maar zeker op geheel eigen wijze de erfenis van legendarische jazzpiano trio’s achternazat. Nu is er Wasdaman, een fris en eigentijds kwintet dat de luisteraar gemuscleerde jazzrock met her en der funkassociaties voorschotelt, en dat op een manier waarop wijlen Frank Zappa (maar slechts een van de vele associaties en referenties) alleen maar zijn volledige zegen gegeven kon hebben.

Het artwork van Sammy Slabbinck weet datzelfde basisidee goed te vertalen naar beeld. Zo zie je een man die zonder enige reserve de zee lijkt te willen bestormen. Diezelfde impulsieve, van leven bruisende energie vind je ook terug in de muziek van Wasdaman. Het kwintet gunt zich daarbij best veel vrijheid, zoals op te merken is aan de nogal eigenzinnige structuur van het album als een doorlopende storm, een op twee plaatkanten verdeelde triptiek met een korte intro en slechts twee andere passages. Op die manier beklemtoont Wasdaman de notie van muzikale eenheid.

De composities voor dit album ontstonden deels op vraag van kunstencentrum KAAP (toen nog onder de Vrijstaat O. – noemer), al geeft Bulteel wel te kennen dat de input van de band rondom hem wezenlijk is voor een goed begrip van dit erg fijne Wasdaman album. Opmerkelijk is bijvoorbeeld de inzet van het gitaargefreak, waarbij al eens voorzichting richting kosmische funk gelonkt wordt.

Elders merk je natuurlijk veel buitensporige jazz en vurige, stevig wriemelende rock. Een prima combinatie die Wasdaman goed in de vingers heeft zitten. Neem de korte opener “Scream Of The Blue Turtle” die al van bij de start een dolle, explosieve gekte in de lijn van Flat Earth Society laat horen. Die gaat over in Part I, waarbij er eerst een wat kalere, maar efficiënte gitaarlijn opduikt. Al snel gaat ook die over in te gekke, vurige en uiterst bezielde muzikale capriolen. Veel bezieling, dus. Zo valt op dat de groep er op dit album vooral in slaagt om verschillende ideetjes en aanzetten tot songs kundig aan elkaar te lassen waardoor er een heel freaky en bijwijlen vaak spacey jazzrockgeluid ontstaat, met soms net iets intiemere zijwegen.

In zijn geheel weet Wasdaman – een aardige aanwinst in het genre van de funky jazzrock – zich met dit bijzonder gestructureerde debuutalbum in positieve zin te laten opmerken. Eigenzinnig is de groep, net als dit album, wel. Alleen daarom al loont het de moeite om je oren eens te luister te leggen bij dit zappaëske kwintet.

21 oktober 2019

About Author

Philippe De Cleen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief