Live, Recensies

Vestrock 2019 (Festivaldag 2): Gevestigde waarden stellen teleur, jong geweld overwint

© CPU – Cédric Depraetere

De tweede dag op Vestrock werd vooral gekenmerkt door warm weer, veel volk en een nog diversere line-up. De confetti van de dag ervoor was voor het grootste deel opgeruimd, het gras stond al wat rosser en kwam er minder fris voor maar de goesting bij het publiek was helemaal vernieuwd. Met een verse portie motivatie en een fris gewassen hoofd trokken ook wij weer naar Hulst om verslag uit te brengen van de tweede dag Vestrock 2019.

Moncrieff @ Tent

© CPU – Cédric Depraetere

De Ier Moncrieff timmert al even aan zijn carrière maar kwam met zijn debuutsingle “Symptons” ineens prominent in de spotlights. Een niet te missen naam dus op Vestrock, hij mocht direct aantreden in de tent. Zijn naam leek nog niet bij het volledige publiek een belletje te doen rinkelen. In combinatie met het relatief vroege uur op de dag mocht de Ier aantreden voor een halfvolle tent. Tekstueel behandelt Moncrieff vooral maatschappelijke thema’s, live waren die minder van belang. We zagen Chris Breheny vooral zijn innerlijke funk, soul en gospel kanaliseren in een dansbare set. De man maande bezweet het publiek aan om mee te doen, dat instemde en helemaal mee was. Reken daar nog eens één van de eerste warme dagen van het jaar bij en u begrijpt dat het een broeierige en veelbelovende set was.

© CPU – Cédric Depraetere

Navarone @ Main Stage

© CPU – Cédric Depraetere

Led Zeppelin begon ermee, bands als Rival Sons, Wolfmother en Greta Van Fleet plaveiden het pad succesvol verder en dan zijn er nog bands als Navarone die ook beslissen die weg in te slaan. Navarone had anno 2018 al vier albums opgenomen maar was nog steeds niet echt doorgebroken. De band schreef zich in voor The Voice of Holland, werd tweede en vergaarde zo meer zendtijd. Is de carrière eindelijk gelanceerd?

Met een gezonde dosis scepticisme nestelden we ons aan de Main Stage, die aardig vol liep voor de Nijmeegse rockband. Navarone combineert Led Zeppelin met een snuifje Pearl Jam en probeert zo de 70’s terug te brengen naar het heden. Zanger Merijn Van Haren had zijn trukendoos mee en maande het publiek meermaals aan om mee te zingen, in de handen te klappen en mee te dansen. Grootste troef was daar dan uiteraard de “Whole Lotta Love” cover. Laat dit een oproep zijn aan bands: stop ermee. De cover kan nooit het origineel bereiken en komt vaak over als een flauw afkooksel. Zo blij als we waren toen het afgelopen was, besloot de band ook nog eens “Whole Lotta Rosie” te coveren. Als je al vier albums op je conto hebt staan, zijn twee covers echt niet nodig. Het publiek wist ook niet goed wat ze er van moesten vinden en deden dan ook voorzichtig mee. Is dit een coverband? Nee toch? Uiteindelijk kreeg Navarone het publiek dan toch mee met “Lonely Nights”, wat zorgde voor een positieve afsluiter.

© CPU – Cédric Depraetere

Frans Bauer @ Main Stage

© CPU – Cédric Depraetere

U leest het goed! Frans Bauer verdiende na een carrière van meer dan dertig jaar een plaatsje op Vestrock en we vonden het niet eens heel erg. De man uit Roosendaal stond een halfuur geprogrammeerd en de Main Stage liep aardig vol. Openen deed deze oerlegende met “Heb Je Even Voor Mij” en trok zo de weide direct mee in een schaamteloos halfuurtje carnaval. Alle handen in de lucht en een niet onaardig aantal polonaises toverde het stadsfestival om in het schlagerfestival. Hoogtepunt was zonder twijfel de gedurfde cover van “Du Hast”, wat zorgde voor een muur aan smartphones. Afsluiten deed Bauer dan met een tweede versie van “Heb Je Even Voor Mij” en verdween dan van het podium. Hup Holland Hup!

SONS @ Tent

© CPU – Cédric Depraetere

Wat is een festival deze dagen nog zonder de wervelwind SONS? Onze trots van eigen bodem kwam onder luid gejuich het podium op en bezorgde met “Tube Spit” een eerste uppercut van formaat. Het tempo was direct hoog gelegd en zou gedurende de gehele set niet meer naar beneden gaan. In eigen land behoort het viertal uit Melsele al tot volkshelden, momenteel veroveren ze ook harten in Nederland. Hun rauwe cover van “Lonely Boy” maakte het publiek helemaal wild en de distorted gitaren scheurden door onze trommelvliezen. Het zweet liep er letterlijk vanaf bij band én publiek, dat doordramde tot het bittere einde.

Een set van SONS is altijd een garantie voor succes en dat bleek op Vestrock niet anders. Het viertal speelt hun nummers live net nog een tikkeltje harder en de briljante performances (Jens De Ruyte, u krijgt nog eens een hartaanval) deden het plaatje kloppen.

© CPU – Cédric Depraetere

White Lies @ Main Stage

© CPU – Cédric Depraetere

White Lies stond geprogrammeerd om half acht, wat onze wenkbrauwen toch even deed fronsen. De heren uit Londen kunnen rekenen op een trouwe fanbase en zorgde zo voor een volgepakte Main Stage. Openen met publieksfavoriet “Time To Give” was een slimme zet, opvolgen met “Farewell To The Fairground” ook. De band maakte en selectie uit al hun albums maar liet nieuwkomer Five jammer genoeg zo goed als links liggen. Enkel de opener en “Tokyo” passeerden, sterke songs als “Denial” en “Believe It” werden jammer genoeg achterwege gelaten. De band blijft vastklampen aan flop Friends, wat de set met momenten enorm saai maakte. Van “Is My Love Enough” vallen we al in slaap, live werd er ook niks mee gedaan. De band speelde hun nummers en zorgde er zo voor dat de set geen pieken kende. Enkel “Death” kon deze grijze set wat kleur geven, jammer genoeg was het kalf toen al verdronken.

De nummers die er nog op volgden konden geen redding meer brengen en zo kon ook “Bigger Than Us” niet meer overtuigen. Gemiste kans. De band lijkt nood te hebben aan een pauze. Met Five leek de band op gestaan te zijn uit de dood, maar live voelt alles statisch en doorleefd aan. Harry McVeigh bleef lachen maar moet toch ook aangevoeld hebben dat er meer inzat.

© CPU – Cédric Depraetere

Nothing But Thieves @ Main Stage

© CPU – Cédric Depraetere

Absolute headliner was de relatief jonge band Nothing But Thieves, die met Conor Mason een charismatische frontman kan inzetten. De band stond al op Werchter, Pinkpop en onlangs in Trix, maar is nu headliner van de iets kleinere festivals. Het geeft het vijftal de kans om een show neer te zetten en zo hun nummers iets beter in de verf te zetten. Mason trok het publiek direct mee en kon rekenen op enkele superfans die zich gedurende de volledige set helemaal lieten gaan. Dat Mason een toffe kerel is, werd ook duidelijk toen hij de plaat van een fan ondertekende, net als alle andere bandleden.

Met een gezonde portie power gaf Nothing But Thieves een extra dimensie aan hun sterke nummers en kon zo een dik uur het publiek boeien. Enige minpunt was dat Mason niet altijd verstaanbaar was, dit lag zonder twijfel aan zijn unieke stijl. Hij gaf mee dat hij last had van hooikoorts, Vestrock had namelijk heel de dag last gehad van pollen. Conor Mason, we kunnen het u niet kwalijk nemen. Hoe de man zich altijd voor de volle honderd procent geeft en met “Trip Switch” en “Amsterdam” de weide plat speelde, gaf voor ons de doorslag. De band lijkt hun hoogtepunt nog niet te hebben bereikt.

© CPU – Cédric Depraetere

Fan van de foto’s? Op onze Instagram zijn er nog meer beelden te vinden. Volgen is de boodschap!

2 juni 2019

About Author

Quinten De Seranno Alles kan, alles mag.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter