Live, Recensies

Thomas Azier @ Botanique: Een schijnbaar onuitputtelijke bron van inspiratie en talent

Na het horen van zijn laatste ep, zou Thomas Azier geen introductie meer nodig moeten hebben. In een net niet uitverkochte Rotonde, staat hij dan ook als enige op het podium die avond. Geen voorprogramma, maar wel een meer-dan-een-uur-durende compilatie van Rouge, Hylas, Stray en Raven On The First Floor. We maakten een publiek zelden zo aandachtig luisterend mee, alsof iedereen Azier op handen droeg. Misschien is dat ook wel zo, want wanneer we naar buiten lopen, overvalt het besef: een grotere zaal zou geen overbodige luxe zijn, maar wat komt deze muziek ontzettend mooi tot zijn recht in de prachtige ronde zaal van de Botanique.

Twintig minuutjes later dan voorzien doven de lichten en wordt de intro ingezet. Vage lichten en rook vormen het signaal om even af te reizen naar de elektronische wereld van Thomas Azier. In 2017 was Azier voor het laatst in de Botanique en het is duidelijk dat het publiek blij is dat de Nederlander weer even terug in onze hoofdstad is. Echt openen doet Azier met “Hymn”, het nummer waarin op de plaat ook Shérazade te horen is. Dit maal nam de Nederlander – die ook al in Parijs en Berlijn woonde – ook die partij voor zijn rekening.

Toch voelt de setlist een beetje als kill your darlings, want wat ons betreft had de avond gerust een half uur langer mogen duren als we dan ook “Babylon”, “Nightrunner” en “Angelene” kregen. Maar goed, terug naar wat we wél kregen: een bijzondere avond waarin Azier bevestigt wat we eigenlijk al lang wisten, namelijk dat hij een tijdloze artiest is en een schijnbaar onuitputtelijke bron van inspiratie bezit. Dat laatste werd duidelijk toen eerder deze maand totaal onverwachts Raven On The First Floor verscheen. Anders, maar tegelijk zo typisch Thomas Azier, alsof hij zelf een soort genre geworden is waar niemand anders zich aan lijkt te wagen. 

Goed nieuws voor wie al de tijd nam om de nieuwe nummers uitgebreid te bestuderen, want ze waren allemaal live te horen en wisten moeiteloos te overtuigen. Vooral het prachtige “Strangling Song” bleef lang nazinderen. Al is het zoeken naar echte hoogtepunten in een set die zo strak is. Het is een rollercoaster die maar niet gaat vervelen. Veel tijd voor praatjes is er niet, maar daar zijn we alleen maar blij om. Een oprechte ‘merci’ en de glimlach van Azier spreken boekdelen. Achteraf weet hij ons te vertellen dat hij het liefst speelt in zalen als deze en dat begrijpen we maar al te goed.

Naast Raven On The First Floor, lijkt Stray toch een prominente rol te spelen. “Vertigo” overtuigt in de eerste seconden en zet meteen aan tot voorzichtig dansen. Ook Azier beweegt moeiteloos mee en toont daarmee aan de ware belichaming te zijn van de muziek die hij maakt. Even rust komt er met “Echoes”, dat steeds groter wordt en daarmee de hele Rotonde vult. Wat daarna gebeurt, is precies waar we op gewacht hebben. Het meest experimentele nummer van Stray, namelijk “White Horses”, maakt zijn opwachting en lijkt de lucht een stuk zwaarder te maken. 

Thomas Azier staat niet alleen op het podium en dat mogen we geweten hebben. Vooral gitarist Obi Blanche, die ook het artwork voor Stray maakte, pakt geregeld een plekje in de schijnwerper. En terecht. Of je gitaar hoort te spelen met een drumstick, dat is maar de vraag, maar regels zijn er om gebroken te worden dus doet Blanche het toch. En zeg zelf, een microfoon dient ook niet echt als ketting, maar siert toch geregeld de nek van Thomas Azier.

We zijn de hele avond in de ban van Blanche zijn gitaarspel, maar moeten ook de rest van zijn band niet vergeten. Ze staan er samen, zo op elkaar ingespeeld, dat ze een persoon lijken die in vieren is gedeeld. Al is er niet alleen interactie tussen de band, want wie vooraan stond, heeft ongetwijfeld een blik gekregen van de Nederlander. Intimiderend, maar ergens ook weer heel menselijk. Ja, dat durf je wel eens te vergeten. We voelen een pure extase in de zaal wanneer “Talk To Me” ingezet wordt. Als er een nummer is dat je hoogstwaarschijnlijk wel kent, dan is het dat. Azier geniet van het publiek dat woord voor woord het hele nummer meezingt. 

De hele Rotonde kleurt rood en dat is natuurlijk een teken voor wat eraan zit te komen. Het is het enige nummer van debuutplaat Hylas dat de setlist haalde, maar we zouden “Red Eyes” voor geen goud van de wereld willen missen. Als we dan toch een nummer moeten noemen dat echt ons hart gestolen heeft in de Botanique, op de nieuwe ep na, dan is het “Satellite”. ‘Such a beautiful mess in this head of mine. And I am dreaming wide awake’, klinkt het.

De rust keert terug, het pure. Alsof we traag, maar zeker terugkeren naar de echte wereld. Afsluiten doet Azier alleen, met “Sandglass”. Even staan de eenvoud van een nummer en de schoonheid van Azier zijn stem centraal. De belofte dat hij snel terug zou komen naar Brussel, die hebben we meteen genoteerd en daar houden we hem ook aan. Deze zomer staat hij alvast op Francofolies in Spa op dezelfde dag als Angèle die afgelopen weekend ook in Brussel stond. 

Setlist:

Smoke Intro
Hymn
Vertigo
Echoes
White Horses
The Girl Beneath The Lion
Strangling Song (Sleep)
Map of your Loneliness
Mud On The Mirror
Talk To Me
Starling
Gold
Red Eyes
Satellite

Strange Day On The Train
Sandglass

27 mei 2019

About Author

Leni Sonck


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter