Live, Recensies

Daniel Norgren @ De Roma: Het Zweedse geheim is geen geheim meer

Acht albums heeft Daniel Norgren ondertussen al op zijn teller staan en dat is niet mis. De 35-jarige muzikant wordt omschreven als één van de geheimen uit Zweden, al is hij ondertussen geen echt geheim meer. In 2016 stond hij nog in de foyer van de Roma en drie jaar later verkoopt hij zonder problemen de grote zaal van de Roma uit. Dan kan je niet echt meer spreken over een geheim, eerder over lekkere köttbullar.

De reden dat Daniel Norgren zo opeens van een terechte populariteit geniet, zou wel eens verklaard kunnen worden door zijn nieuwe album dat in april uitkwam. Wooh Dang is een plaat om in te kaderen en vooral een zoveelste bevestiging van zijn kunnen. In zijn set in de Roma kreeg dat nieuwe album dan ook een prominente plaats.

Zo kwam de opener al van zijn nieuwste worp. “The Flow” gaf direct een goed beeld van die plaat; met Norgren achter de piano en een mondharmonica die een subtiele oogwenk naar Bob Dylan gaf tussen de lippen, werd de Roma overladen met bluesy folk. Ook metgezel vanop Wooh Dang, “The Power”, zette die toon verder.

Wanneer we dachten dat de toon helemaal gezet was, durfde Norgren zijn piano even te laten voor wat het was en voluit voor zijn hardere gitaar te kiezen. Een grappig zicht wel, zo’n sterke Viking met die kleine rode gitaar rond de nek, maar het kleine instrument gaf wel buzze. Bijvoorbeeld op “Rolling Rolling Rolling” predikte de Zweed een hardere blues dan voorheen. Zijn gitaar deelde soms een harde sneer uit, maar de pijn deed deugd.

Toch misten we in de nummers van Norgren wel enige diepgang. Wooh Dang blinkt net uit in subtiliteit en heeft een divers kleurenpalet aan klanken. Zo opende “The Day That’s Just Begon” zacht en durfde het doortrekken, maar net wanneer het een versnelling hoger schakelde, verloor het zijn verfijning. Ook “I Waited For You”, vanop zijn vorige album, verspeelde zijn pracht en transformeerde in een te poppy folk song. Voor een Mumford And Sons-versie waren we helaas niet naar de Roma afgezakt…

Gelukkig was dat de enige uitschuiver die Norgren maakte. Wanneer hij het lange “Music Tape” aankondigde met de woorden: ‘If you need to go to the bathroom, now is the time,’ hielden we onze blaas onder controle en genoten we van de uitgesponnen gitaarriffs, die een welgekomen mysteriositeit met zich meebrachten. Daarna schudden Norgren en de zijnen ons wakker met het hardere en kortere “Black Vultures”, om erna onze wonden te zalven met de liefdesballade dat zich “So Glad” mag noemen; een keurig trio dat elkaar wonderwel aanvulde.

Het werd al een paar keer in de zaal geroepen en eindelijk kregen die roepers waar ze om vroegen. Het potige “Moonshine Got Me” was het begin van een bisronde alvorens het viertal het podium verliet. “Dandelion Time” ontpopte zich tot een regelrecht rhythm-and-bluesfeest en Norgren demonstreerde met het minzame “When I Hold You In My Arms” dat hij het ook in zijn uppie op het podium kan doen. Aan de hand van het effectieve bisnummer “Let Love Run The Game” liftte Norgren de Roma voor een laatste keer op, om erna te mogen genieten van een wervelend en welverdiend applaus.

Deze avond toonde Norgren dat hij niet voor niets een parel uit het hoge noorden is. Hij speelde bijna integraal zijn nieuwste plaat en dat werd onder het toeziend oog van een uitverkochte Roma meer dan goed bevonden. Af en toe verloor hij zijn subtiliteit, maar hij wist het publiek helemaal in te pakken met zijn Zweedse charmes.

Setlist:

The Flow
The Power
The Day That’s Just Begun
Rolling Rolling Rolling
People Are Good
Music Tape
Black Vultures
So Glad
Moonshine Got Me
Dandelion Time
When I Hold You In My Arms

Let Love Run The Game

22 mei 2019

About Author

Arno De Meulder


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief