Albums, Recensies

Rhye – Spirit ep (★★★): Routineus ontroeren

Wie Rhye zegt, zegt warme en voorzichtige r&b-beats. Die maken telkens op een tedere manier kennis met bijvoorbeeld synthgeluid, een gezellige baslijn en strijkers. Daarna wordt dat geheel bezongen met het opvallend vrouwelijk klinkende stemgeluid van Mike Milosh. De Canadese band heeft al twee uitstekende langspelers op zijn conto: debuut Woman kwam er in 2013, en werd vijf jaar later opgevolgd door Blood. Lang hoefden we niet te wachten op een verse verzameling van songs, want vandaag mogen we kennis maken met Spirit.

Die ep begint ietwat verrassend met klassiek getint pianospel, en met onlangs uitgebrachte single “Needed” in ons achterhoofd vermoeden we dat de rode draad door die ep zo werd blootgelegd. Het zeer minimalistische geluid dat “Needed” kenmerkte schept een cocon van tedere warmte, en om die reden raden we je ook aan om naar de plaat te luisteren op een plek waar je het heel stil kan maken. Milosh legt zijn ziel bloot in een song die gaat over de trap hoger dan willen en gewild worden, en doet dat met het gekende fingerspitzengefühl dat het abstracte thema vertaalt in een muzikaal geheel dat de interpretatie ervan veel gemakkelijker maakt. Een kunst, als je het ons vraagt.

Voor “Patience” rekent Rhye op de IJslandse multi-instrumentalist Ólafur Arnalds, al werd zijn inspraak tot een minimum herleid. Pianospel breekt de dynamiek van het nummer gedeeltelijk, maar wordt wat ons betreft iets te veel naar de achtergrond geduwd. Spirit mag dan wel een melancholisch en minimalistisch geheel zijn, toch horen we Rhye het liefst wanneer er wat onvoorspelbaarheid in de songs huist. Op die onvoorspelbaarheid moeten we wachten tot “Wicked Dreams”: een opbouwende song waar het minimalistische geluid aanzwelt naar een kakofonisch spel van klanken, een nonchalant gitaartje en de herkenbare beat die het achterplan mag verlaten. De dynamiek van songs als deze wordt wat ons betreft wat gemist op de rest van de ep.

Dat Rhyes sterkte ligt in de subtiliteit en conformiteit van zijn nummers is de reden waarom we van de Canadese band zijn gaan houden, maar het geluid dat op Spirit naar voren wordt geschoven bevat wat ons betreft iets te weinig om te blijven boeien. Mooi en fijngevoelig is het allemaal wel, maar we moeten zelf iets te veel moeite doen om in het werk gezogen te worden, en dat was op andere platen niet het geval. Desondanks werd onze melancholische ziel alweer gestreeld met de subtiliteit die Rhye in zijn complete songs voor de dag kan leggen, en dat is en blijft een kunst die weggelegd is voor slechts een select groepje muzikanten.

Ontdek meer nieuwe muziek op onze Spotify.

11 mei 2019

About Author

Matthijs Vandenbogaerde


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter