Albums, Recensies

The Cinematic Orchestra – To Believe (★★★★★): Duizelingwekkende schoonheid

De Britse band The Cinematic Orchestra komt voor het eerst in twaalf jaar, na verschillende zijuitstapjes zoals soundtracks en compilaties, met nieuw werk aanzetten. Dat maakt dat de verwachtingen meteen hoog gespannen zijn. Bijzonder aan het nieuwe To Believe is vooral hoe de groep verschillende bijdragen incorporeert, gaande van nieuwe held Moses Sumney over baswonder Miguel Atwoord-Ferguson (Thundercat, Anderson .Paak) naar Roots Manuva tot de Britse vocaliste Heidi Vogel en de Amerikaanse songwriter Grey Reverend.

Eerst was er de vooruitgeschoven, hypnotiserende single “A Caged Bird / Imitations Of Life” die nieuw leven in de band inblies. Daarop hoorde je al de broeierige inbreng van de legendarische rapper/muzikant Roots Manuva. Niet eens zo gek daar beide partijen eerder al samenwerkten (op “All Things To All Men”) en elkaar erg goed kennen. Bovendien wérkt de combinatie wonderwel.

Nog steeds bestaat de groep uit het partnerschap tussen frontman Jason Swinscoe en Dominic Smith. Het zijn zij die ook vandaag de spil vormen van wat één van de meest unieke stemmen is op het grensgebied tussen donkere, moody jazz, rokerige elektronica, verstillende minimal ambient en sferische soundscapes. Aan het eigenlijke DNA van de groep is niets veranderd. Wél is ervoor in de plaats gekomen: een nog wat bredere visie met talloze nieuwe impulsen. Dat merk je het meest voor de hand liggend aan de inbreng van nieuwe gastmuzikanten en stemmen. Maar ook – én bij uitstek vooral – in de muziek zélf. Leg je oor maar te luister bij de jonge soulster Tawiah wiens hemelse, bezielde vocal “Wait For Now / Leave The World” opluistert. Of Grey Reverend die assertief het dromerige “Zero One/This Fantasy” naar een van de vele hoogtepunten op To Believe stuwt.

Cinematic Orchestra verkent op To Believe nieuwe paden en wegen. Niet dat de groep daarom het eigen verleden de rug toekeert, integendeel. Maar het betekent wél dat de groep meer dan ooit op creatieve en artistieke vrijheid teert. Zodoende is opener “To Believe” relatief kaal in opzet. Een enkele akoestische gitaartokkel, wat summiere piano en een sferische, met strijkerspartijen gelardeerde soundscape die gaandeweg aandikt. En daar dan die weergaloze stem van Moses Sumney overheen. Een eerste voorzichtig hoogtepunt. Zo duiken er op dit album dat het thema geloof aan de orde stelt overigens wel meer op.

Elders, bijvoorbeeld tijdens het dik negen minuten heerlijke “Lessons”, blijkt dat de groep helemaal niets aan kwaliteit lijkt in te boeten. Het is het kamerbrede, widescreen geluid van een groep die inmiddels talloze klassiekers herbergt (van “Ma Fleur” over de fantastische soundtrack van ‘Man With A Movie Camera’) en die anno 2019 zichzelf danig weet te overklassen met een pracht van een gemoedsalbum. Want als er iets eigen is aan de sound van deze Britten, dan misschien vooral hoe ze mysterie en sfeer weten op te roepen. Typevoorbeeld: “The Workers Of Art”, waar zowel tragiek als dramatiek elkaar tegenkomen. Of neem het wonderlijk soulvolle “A Promise” die de zevendelige suite besluit en de luisteraar maar liefst élf minuten naar duizelingwekkend hogere sfeertjes brengt.

To Believe – een knoert van een fascinerende geluidstrip – is het hedendaagse geluid van een band met erg grootse ambities. Warmbloedig van aard, gloedvol en ontzettend rijk aan geluiden en emoties, maar vooral van een beklijvende, etherische schoonheid die maar bijzonder moeilijk in woorden te gieten valt. Meesterlijk goed. Grootse klasse van een band die in tussentijd duidelijk herbronde.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

15 maart 2019

About Author

Philippe De Cleen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter