Albums, Recensies

FIDLAR – Almost Free (★★★½): Geen blad voor de mond nemen

Wie al eens kan genieten van iets hardere alternatieve rock, heeft wel al gehoord van FIDLAR, de band uit Los Angeles. De bandnaam is een acroniem voor Fuck It Dog, Life’s A Risk’‘, wat al genoeg zegt over de band zelf. De punkband maakt al vijf jaar muziek en wint met elk album meer en meer zieltjes. Hun derde langspeler, Almost Free, is hun eerste album sinds het populaire Too. De band loste al enkele singles, waaronder “Are You High”. Voor dit album nam de band Ricky Reed onder de arm, bekend van zijn werk met onder meer Jason Derulo, Jessie J en Pitbull. Niet direct namen die je zou associëren met FIDLAR. We kunnen jullie geruststellen, de band blijft trouw aan hun eigen stijl.

Het ruige viertal staat erom bekend dat ze veel aandacht spenderen aan hun teksten en dat is ook op Almost Free het geval. ‘Yeah, started from the bottom and I’m still at the bottom’ bezingt Zac Carper op “By Myself”, een plezant nummer waarin Carper zijn drankprobleem beschrijft. Ookal blijft FIDLAR trouw aan hun stijl, hier kunnen we wel enkele kanttekeningen maken. Too was een orgie van riffs, op Almost Free klinkt het allemaal wat properder. De gitaar wordt koest gehouden, de drums nemen de overhand. Wie riffs verwacht, blijft hier op zijn honger zitten. ‘Well I’m cracking one open with the boys by myself’ is een verwijzing naar een ruzie met zijn toenmalige viendin, die hem vertelde dat hij teveel dronk. ‘I really wanna do some drugs’, droger wordt het niet. Die typische, humoristische stijl is nog steeds sterk aanwezig en is nog altijd één van de redenen voor het succes van de band.

Die ruige punkrock is nog het meest voelbaar op “Alcohol”, waarover verder meer. Drie minuten lang scheuren, we krijgen er maar geen genoeg van. Dit nummer had op Too kunnen staan. De rauwe stem van Carper scheurt het nummer helemaal open. Het doet ons denken aan nummers a la “40oz On Repeat” en “Stupid Decisions”, wat bewijst dat het verhaal van de band nog lang niet afgelopen is. Dat hoge energiepijl is op heel het album aanwezig, Almost Free slaagt erin op geen enkel moment te vervelen. Het klinkt misschien allemaal wat verzorgder, op nummers als “Flake” zijn de gitaren weer helemaal terug. “Called You Twice” is een iets rustiger nummer, waarop we ook K. Flay horen, dat toch op de juiste momenten open weet te breken. “Nuke” is dan exact wat de titel zegt, 40 seconden ontploffen.

Carper’s drankprobleem, waarover hij al publiekelijk sprak, is op vele nummers een prominent thema. “Alcohol” lijkt op het eerste zicht een nummer dat alleen maar over drinken gaat, het krijgt echter een melancholische toets als je lyrics wat dichterbij bekijkt. I wanna lose my mind and lose track of time. Won’t somebody please just give me some alcohol?’ is pijnlijk, als je de voorgeschiedenis kent. Geen blad voor de mond nemen, het is een eigenschap die de fans waarderen.

Ook al is dit album het meest diverse dat de band ooit uitbracht, toch blijft FIDLAR hondstrouw aan hun eigen stijl. Ze zijn over alles doodeerlijk, zo heeft Carper kritiek op de regering, ‘Well of course the government is gonna fuckin’ lie, Bunch of white people callin’ white people white‘ en op de hedendaagse technologie, Why is the answer to life on the fuckin’ phone? And is the answer to my happiness in the cloud?’. Too was misschien toegankelijker, Almost Free is zonder twijfel rijker aan verschillende invloeden.

Elke keer als een band probeert de innoveren, is het giswerk hoe het gaat uitdraaien, FIDLAR doet het echter met succes. Ze combineren in-your-face teksten met een strak tempo, wat zorgt voor hun meest veelzijdige album tot nu toe.

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

25 januari 2019

About Author

Quinten De Seranno Alles kan, alles mag.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief