Albums, Recensies

Vulfpeck – Hill Climber (★★★½): Een band op de juiste weg

Vulfpeck gaat intussen al een eind mee. Mit Peck, de eerste ep van de ritmesectie rond meesterbrein Jack Stratton, kwam al uit in 2011. Sindsdien wist de groep langzaamaan internethype te vergaren met off-kilter YouTubefilmpjes en een doordachte aanwezigheid op de sociale media. Na hun (voorlopig enige) uitverkochte passage in de Ancienne Belgique had De Morgen het over de ‘hipste band die momenteel niet op de radio wordt gedraaid’.

Bij de release van derde langspeler Mr Finish Line in 2017 hadden wij echter het gevoel dat Vulfpeck hun piek wat voorbij waren. Misschien had overexposure aan onze kant er iets mee te maken, maar het consequent uitbrengen van één album per jaar leek de creatieve machine wat te doen sputteren. Ondanks een aantal nummers die geniaal funky als vanouds waren, was de magie een beetje weg. Zowel multi-instrumentalist Theo Katzman als vaste gitarist Cory Wong brachten dat jaar ook soloplaten uit die ons veel meer wisten te boeien.

Hill Climber is dan ook een aangename verrassing. Een perfecte plaat is dit zeker niet, maar veel van dit nieuwe materiaal komt met een even nieuwe dosis energie. De band weet ook een aantal keer vernieuwend uit de hoek te komen, wat ervoor zorgt dat onze interesse voor 33 minuten grotendeels gewekt blijft.

Opener “Half of the Way” zet de toon meteen. We zijn fan van de kansen die Theo Katzman tegenwoordig krijgt om achter de microfoon te staan, want wat een stém heeft die man, zeg! De tekst over de moeilijkere kanten van de liefde had op Heartbreak Hits niet misstaan, maar ook de combinatie met een klassieke Vulf-instrumental is onweerstaanbaar.

We krijgen hierna nog drie Theo-nummers. Onze favoriet is veruit “Darwin Derby”, een perfect huwelijk tussen “Cory Wong” en “1 for 1, DiMaggio” met een flinke extra dosis humor. Het nummer is Vulfpeck by the numbers, maar het heeft genoeg persoonlijkheid om te staan als een huis. Ook “Lonely Town” en een mooie nieuwe renditie van Theo’s “Love is a Beautiful Thing” weten te verrassen.

Hierna raakt Hill Climber ons even kwijt. Dat heeft echter minder met de nummers te maken, en meer met de sequencing. De band besloot om de plaat te verdelen in een A-kant met vocals en een instrumentale B-kant, en hoewel dat op vinyl een interessant idee is, vinden we het in één luisterbeurt niet echt werken. Vulfpecks sterkte ligt in afwisseling, en dit zorgt ervoor dat een aantal tracks in de tweede helft wat aan impact verliezen.

Wat individuele nummers betreft, staat er nochtans genoeg sterks op de B-kant. In de vorm van “Lost My Treble Long Ago” krijgen we de nieuwe Joe Dart-showcase waar we al sinds “Dean Town” op zitten te wachten, en “Disco Ulysses” is een werkelijk subliem staaltje discofunk dat er nu al uit springt als de nieuwe gedoodverfde livefavoriet. Zelfs levende legende Louis Cole duikt op in een indrukwekkende nieuwe versie van “It Gets Funkier”.

Ondanks een paar zwakke punten en enkele iets mindere nummers, genieten we van Hill Climber. De plaat toont een band die een formule heeft gevonden die werkt, maar toch niet bang is om eens te innoveren. Het kan nóg beter, maar voorlopig is dit zeker voldoende. Laat die tweede AB-show maar komen!

Twitter / Facebook / Instagram / YouTube / Website

10 december 2018

About Author

Lyra Lambert muziek is cool. • luisterlog: lyramsr.co/fm


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief