Interviews, Uitgelicht

Interview Yonaka: “Onze nieuwe ep is een goede representatie waar we momenteel zijn en waar we heen willen”

Yonaka is zowat één van opwindendste nieuwe bands die het VK momenteel te bieden heeft. Vorig jaar brachten ze hun goed onthaalde Heavy ep uit, waarvan vorige week de opvolger Teach Me To Fight verscheen. Dat ze over potentieel beschikken, lieten ze ook op Pukkelpop blijken met een enorm strakke openingsset in de Club. Na hun optreden namen frontvrouw Theresa Javis en gitarist George even de tijd om het te hebben over o.a. hun plannen, nieuwe ep en zotte festivalzomer.

Dag Theresa en George, jullie speelden vandaag jullie eerste concert in België. Hoe was de show?

Theresa: Supergoed. We kwamen het pas later te weten, maar we waren één van de eerste bands van de dag en zijn daarom heel gelukkig met de opkomst zo vroeg op de middag. We hadden alle vier een leuke tijd op het podium en op Pukkelpop hangt zo een leuke en aangename sfeer.

George: Er was ook een goede energie in de Club-tent.

Yonaka is een zeer sterke liveband, maar hoe zouden jullie de perfecte Yonaka-show omschrijven?

Theresa: Wanneer je niet meer beseft dat je op het podium staat en je even weg bent. Als we ook helemaal in onze show opgaan en ik niet meer het gevoel heb dat ik aan het zingen ben. En natuurlijk als iedereen meezingt en meedanst op onze muziek.

George: We proberen het publiek ook te tonen dat we het menen op het podium en dat we ons zelf tijdens het spelen amuseren.

We konden vandaag al een aantal nieuwe nummers horen van jullie tweede ep Teach Me To Fight. Hoe opgewonden zijn jullie nu met de release?

Theresa: Heel opgewonden. We zeiden het vandaag nog tegen elkaar dat we echt trots zijn op de ep en dit een goede representatie is van wie we juist zijn en waar we naartoe willen. We voelen ons nu ook goed bij de muziek die we maken, maar de weg is nog lang en zijn nog aan het ontdekken en groeien. De ep voelt juist en de tijd om het te delen met het publiek is eindelijk gekomen. Het feit dat we drie nummers van de ep zelf hebben geproducet, maakt de release zelfs nog leuker.

De ep heeft de titel Teach Me To Fight gekregen. Kunnen jullie uitleggen waarom de ep zo heet?

Theresa: Eén van de nummers op de ep heet zo en gaat eigenlijk over je eigen weg gaan en de regels en trends niet volgen. Met andere woorden de weg vrij maken voor je eigen persoonlijkheid.

“Fired Up” was het eerste nummer dat we van de ep kregen en is een zeer krachtige song die zelfs al zijn weg naar de radio heeft gevonden.

George: De radioplays voor “Fired Up” zijn momenteel echt fenomenaal en BBC Radio 1 speelt het nu zelfs overdag.

Theresa: Dat wisten we eerst niet, maar iemand tweette dat ze “Fired Up” nu ook tijdens de primetime uren spelen. Echt ongelofelijk! Het nummer gaat simpel gezegd over vroegere relaties en niet altijd vriendelijk met elkaar omgaan. Maar “Fired Up” gaat tegelijk ook over iemand vinden die houdt van wie je bent en omgekeerd. Dus kort gezegd: het doorgaan van verschillende stadia in de liefde.

En waar vinden jullie inspiratie voor het schrijven van nieuwe nummers?

Theresa: Ze zijn eigenlijk allemaal heel persoonlijk en over hoe ik me voel. Maar ik ben nu ook begonnen met nummers schrijven waarbij ik andere mensen observeer en dan probeer ik mij in te beelden hoe zij zich voelen. Maar we hebben recent ook “Death By Love” geschreven,  een nieuw nummer dat we nog niet live gespeeld hebben. Dat heb ik geschreven vanuit het perspectief van een seriemoordenaar, dus dat is dan weer iets helemaal anders.

Het laatste nummer van de ep “Wish You Were Somebody” barst van de energie en is ook lyrisch gezien een zeer sterk nummer. Het gaat immers over het proberen te zijn wat iemand anders wilt dat je bent, maar je dan realiseren dat je beter bent dan dat. Hoe belangrijk zijn lyrics eigenlijk voor Yonaka?

Theresa: Super belangrijk! Je moet een boodschap overbrengen en je hebt maar drie minuten om dat te doen. Dus woordkeuze is heel belangrijk. “Bubblegum” is misschien wel onze minst lyrisch nummers.

George: Maar het is wel wat het betekent!

En het is zeker ook moeilijk om woorden te vinden die ook catchy in de oren klinken.

Theresa: Klopt en soms als ik schrijf dan zing ik eerst een melodie en dan pas komen de woorden pas binnen. Dus dan beïnvloeden de melodie de woorden die ik gebruik.

Teach Me To Fight klinkt een beetje anders dan jullie eerste ep Heavy, maar wat was nu juist de grootste verandering in het maken van de laatste ep?

Theresa: Ik denk dat we gewoon gegroeid zijn als band.

George: En ook onze werkwijze is verbeterd. De groei die we met Teach Me To Fight hebben bereikt, toont hoeveel werk we in onze muziek hebben geïnvesteerd. Dat is ook waarom we er zo fier op zijn.

Theresa: Als ik terugkijk naar Heavy, zijn de nummers op zich wel goed, maar vormen ze geen echt geheel. Op Teach Me To Fight houdt gewoon alles steek. Het was heel goed voor ons om tot dat punt van besef te komen. Nu weten we ook wat we willen en welke richting op te gaan als band.

NME noemde jullie ‘zonder twijfel de meest unieke band uit het Verenigd Koninkrijk’ en vele anderen zien in jullie als ‘the next big thing’ uit Brighton, maar wat is voor jullie het mooiste compliment dat we jullie zouden kunnen geven?

George: Dat waren eigenlijk al toffe complimenten (lacht). Uniek is misschien het beste wat je ons als compliment kan geven, omdat het zo moeilijk is om anders te klinken zonder het te moeten forceren. Als de muziek werkt voor ons en we ervan kunnen genieten en daarbovenop ook nog anders klinken, dan is dat mooi meegenomen.

Hoe zouden jullie de sound van Yonaka omschrijven tegenover iemand die nog nooit van jullie heeft gehoord?

Theresa: Ik zou zeggen ‘in your face rock ‘n’ roll’ met wat popmelodiën en hiphopinvloeden.

Want op jullie Facebook staat dat jullie dark alt pop maken met stevige riffs.

Theresa (lacht): Weet je wat, we hebben dat lang geleden eens opgeschreven.

George: Eigenlijk klopt die omschrijving nog altijd, maar er zijn veel betere manieren om onze sound te omschrijven.

Theresa: Ik probeer het altijd te omschrijven als een beetje rock, pop en hiphop en Robert (drummer, nvdr) zegt dan altijd dat die omschrijving slecht klinkt (lacht).

George: Ik en Alex (basgitarist, nvdr) zeggen altijd fizzy pop of fuzzy pop.

Vrouwen in de rockmuziek zijn helaas nog steeds een zeldzaamheid, maar verandering is op komst dankzij bands als Marmozets, PVRIS en jullie natuurlijk. Is dat iets wat belangrijk is voor jullie?

Theresa: Zeker en vast. We spraken daar in het verleden ook al eens over toen we de line-up van Reading & Leeds zagen en er bijna uitsluitend mannen op de affiche stonden. Om eerlijk te zijn, de muziek moet natuurlijk goed zijn. Maar er zijn ook echt gewoonweg te weinig vrouwen die rockmuziek maken.

Ik denk persoonlijk dat ze een motivatie missen en een rolmodel nodig hebben naar wie ze kunnen opkijken.

Theresa: Ja, er is echt iemand nodig. Er zijn in de popmuziek zoveel rolmodellen, maar ik vind dat die muziek zeer oppervlakkig is en niet de juiste boodschap overdraagt. Het gaat tegenwoordig enkel nog over ‘ik ben in de club en ik beweeg mijn kont’, wat af en toe wel tof kan zijn natuurlijk, maar er gewoon in overvloed is.

Denken jullie dat het nu moeilijker is om door te breken dan zeg maar tien jaar geleden?

Theresa: Zeker.

George: Ik weet niet of er een gebrek is aan geld of gewoon een gebrek aan diversiteit in muziek, maar mensen in de muziekscene durven tegenwoordig geen risico’s meer te nemen. Het frustreert me ook enorm dat het niet meer zo gemakkelijk is als het vroeger was om door te breken.

Theresa: Dit jaar is het eerste jaar dat we een Europese festivaltour deden en we zijn heel dankbaar dat we deze stap in onze carrière mochten zetten. Het harde werken begint zich nu pas te lonen.

Jullie haalden het net aan, jullie festivalzomer zag er heel indrukwekkend uit dit jaar met shows op het Meltdown Festival in London dat dit jaar gecureerd werd door Robert Smith van The Cure.

George: Dat was echt een rare show, omdat dat een show was waar er zittend publiek was.

Theresa: Maar het was wel in een ongelofelijke locatie.

George: (lacht) Het was alsof we een show speelden net voor een film in de cinema en iedereen was nog op zoek naar zijn plaats in de zaal.

Maar jullie speelde ook op Roskilde, Open’er, Bilbap BBK en Primavera Sound om er maar een aantal te noemen. Hoe was die ervaring?

George: De show in Polen op het Open’er festival is zonder twijfel één van onze favoriete shows en daar ontdekten we ook Young Fathers. Die waren zo goed live. Maar globaal gezien hebben we nooit echt veel tijd op de festivals, dus beleven we niet altijd de gekste dingen (lacht).

Theresa (lacht): Maar vorig jaar speelden we op het Truck Festival en we waren Rob onze drummer verloren. Uiteindelijk hebben we hem dan toch nog teruggevonden en lag hij gewoon dronken op zijn tent met een fles rum in zijn hand.

Wat willen jullie nu bereiken met de Teach Me To Fight-ep?

Theresa: We willen voornamelijk een fanbase opbouwen en een stap vooruit zetten.

Na twee ep’s, zijn er nu al plannen gemaakt voor een eerste plaat en kunnen jullie daar misschien al iets meer over vertellen?

Theresa: Er is al een idee voor onze eerste plaat, maar we zijn er nog niet klaar voor. Alles heeft zijn tijd, maar we zullen misschien voordien nog een ep’tje uitbrengen. De plaat zal wel voor ergens in 2019 zijn denk ik.

Last but not least, wanneer zal de volgende keer zijn dat we Yonaka in België aan het werken zullen kunnen zien?

George: Het zou wel kunnen dat we dit najaar een Europese tour doen.

Theresa (knipogend): We kunnen daar eigenlijk niets over vertellen, maar er staan grote dingen gepland in november!

28 augustus 2018

About Author

Simon Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief