Albums, Recensies

Kanye West – Ye (★★★½): De verwarring van een Kanye fan

Zoals altijd was de opbouw naar Kanye’s album een hobbelig parcours, om maar het minste te zeggen. Vorig jaar was er nog sprake van een Turbo Grafx 16 waarvan al een hele tracklist was geconspireerd. In april kwam Kanye terug twitteren (na een afwezigheid van bijna een jaar) op het fluitend platform en kondigde aan dat hij een filosofisch boek ging schrijven. Op 25 april noemt Ye president Donald Trump zijn ‘broeder’ om nog een keer zijn ‘would’ve voted on Trump’ te ondersteunen, inclusief foto waarop hij het alom bekende ‘Make America Great Again’-petje draagt.

Toen kwam er muziek… West bracht het gebrabbel-welige “Lift Yourself” uit waarvan op kritisch vlak niets overbleef en de wereld toch dacht dat het leuk was om het nummer op repeat te whoopen. Vergeet niet het in scene gezette “Kanye West vs. The People” waar T.I. de andere zijde van het debat op zich nam. Lyrisch bevatte het onder andere de zin ’Make America Great Again had a negative reception/I took it, wore it, rocked it, gave it a new direction’ om toch maar zijn muziek en rocksterren leven gelinkt te houden. Om van de absurde uitspraak ‘slavery was a choice’ nog maar te zwijgen.

En nu is het er echt. Zelfs op de dag dat hij het beloofd had. Kanye kondigde zijn album aan op een live stream set in Wyoming eerder deze maand (de stream is verwijderd) waarbij hij ook namen zoals Jeremih, Kid Cudi, TY Dolla Sign en 070 Shake kaderde. Het album heet Ye, maar leest ‘I hate being Bi-Polar, it’s awesome’ op de albumcover. Al in de eerste zin rapt Kanye, ‘today I thought about killing you’ op een vocaal loopje dat we kennen van zijn latere productiestijl. Met ‘Just say it out loud and see how it feels’ stopt hij wel een heel actuele stemming in de eerste minuut van het album.

“Yikes” lijkt recht van The Life Of Pablo te komen, alleen is het deze keer in de derde persoon. Ye is West’s derde alter ego, ‘my bipolar shit/my superpower/I’m a superhero!’ Velee neemt in het derde nummer de vetste autotune melodie die je in lange tijd hoorde voor zijn rekening op een nummer dat zo macho is dat je het niet luider durft te zetten, maar eigenlijk wel moet. Na “All Mine” komt “Wouldn’t Leave” als een muzikale zonneschijn door de voormalige macho-bewolking. Hier verwijst een emotionele Kanye naar wat zijn uitspraken zoals die over slavernij en zijn openlijk gedrag toen met zijn relatie en hoe dankbaar hij is naar zijn vrouw toe. Toegeven, “Wouldn’t Leave” is het meest gemeende excuus waar Kanye ooit z’n tanden in gezet heeft en Kim heeft hier vast een traan voor gelaten.

“No Mistakes” opent met een (‘Believe it or not’) Slick Rick sample die hij verder in het nummer meermaals gebuikt om bepaalde gedachten te verantwoorden. “Ghost Town” is een ietwat aparte all out collaboratie waarin iedereen die meedoet probeert te zingen. John Legend moet het doen met een versnelde sample van zichzelf waarna Trade Martin de taak overneemt, Kid Cudi zeurt er wat lijnen tussen en over terwijl Kanye probeert te zien ‘hoe hoog hij kan’. Het nummer eindigt met een zwakke Florence & The Machine imitatie van 070 Shake waarover de productie van Kanye een beetje naar zijn bol gestegen is.

Het album is kort met zijn zeven nummers die elk niet langer duren dan vier minuten. Zodoende komen we snel aan bij het laatste “Violent Crimes” waarin Kanye West nog eens de amoureuze tour op gaat, ditmaal naar zijn dochters North (2015) en Chicago (2018). ‘Cause now I see women as somethin’ to nurture / not somethin’ to conquer’ is de basis van dit nummer waarin Dej Loaf een prachtig refrein vertaalt en het geheel weer een praal van een productie is. Het nummer eindigt met een voicemail van Nicky Minaj; “I want a daughter like Nicki/I’ma turn her to a monster/but no menagés’.

En dat was het. De verwarring van een Kanye fan te zijn in 2018. Vreugde en wanhoop, geweld en koesteren botst allemaal zo ongemakkelijk tegen elkaar op. Het is nog moeilijk te volgen of deze emoties nog belangrijk zijn of zelfs vreedzaam kunnen bestaan naast elkaar. Uiteindelijk is dat aan uzelf uw hoofd er naar te zetten zoals u dat wilt, maar wij hebben ons nog niet bedacht. Dit zijn soulvolle en speelse nummers die, toch zeker in productie, op hoge waarde geschat kunnen worden. En hoewel het niet zijn beste is, is het wel duidelijk dat Kanye, ook met dit album, een artiest is die nog steeds zijn voetdruk kan zetten op professionele wijze.

Website / Twitter / Instagram

1 juni 2018

About Author

Sander Blommaert


ONE COMMENT ON THIS POST To “Kanye West – Ye (★★★½): De verwarring van een Kanye fan”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter