Albums, Recensies

Late Night Tales Agnes Obel (★★★★) – “Muziek voor bij rode wijn”

Mixtapes waren decennialang hét persoonlijke cadeau bij uitstek. Of het nu op cassette of op cd was; een homemade mix van nummers heeft heel wat harten overstag doen gaan. Niet onlogisch, want wat is er persoonlijker dan urenlang zitten zoeken naar nummers die perfect bij mekaar passen? Late Night Tales nodigt sinds 2001 muzikanten uit om dat fenomeen nieuw leven in te blazen. Na o.a. Jon Hopkins, Ólafur Arnalds, Franz Ferdinand en Bonobo is het dit keer de beurt aan de Deense Agnes Obel. Zij dook diep in haar muziekcollectie om haar ultieme laatavond-soundtrack samen te stellen.

Late Night Tales geeft de curerende muzikant steeds de kans een duidelijke persoonlijke stempel te drukken op het album. De mix van Agnes Obel is hierop geen uitzondering. Het album is speciaal en theatraal geworden, maar bovenal mooi. Obel koos de muziek samen met haar partner uit en daarvoor luisterden ze terug naar de mixtapes die ze voor elkaar maakten als tieners. Het hoeft dus niet te verwonderen dat het geheel zeer persoonlijk aandoet. De Deense liet al weten dat het cureren van dit album enorm tijdsintensief was, en dat is merkbaar. Nummer na nummer voel je de bedachtzaamheid en de zorgzaamheid waarmee dit album werd samengesteld. Zelf voegde Obel nog enkele eigen nummers toe aan het geheel, die hun plaats perfect vinden in de tracklist.

De subtiele suspense waarmee het openingsnummer (“The Evil Theme” van Henry Marcini) begint, zet meteen de toon voor de rest van het album. Obel’s Late Night Tales blijken theatrale en mysterieuze verhalen te zijn. Jazz en soul zijn nooit ver weg, maar het album maakt ook uitstapjes naar heel andere – zeer verschillende – stijlen. “Aleluia” transformeert in enkele luttele seconden van een gezongen psalm naar een Bossa Nova-nummer en Obel koos er zelfs voor een Bulgaars koor op de tracklist te zetten.

Om de mysterieuze kant van haar verhaal extra kracht bij te zetten, koos de Deense muzikante verschillende keren voor spoken word, wat dan weer in schril contrast met de subtiele pianonummers en het a capella-nummer van Nina Simone. De nummers gaan over zowel verliefdheid (“I go to Sleep” van Ray Davies) als liefdesverdriet (het prachtige “The End” van Sybille Maier). Zowel over leven als over doodgaan. Hoe contradictorisch de nummers onderling ook zijn; Obel wist ze te verweven tot één sterk, dramatisch en puur geheel.

Agnes Obel voegde vier eigen nummers toe aan de compilatie. Ze koos voor een herwerkte versie van “Stretch Your Eyes” en het nieuwe en onafgewerkte “Bee Dance”, waarin ze het heeft over de chaos en machteloosheid. Daarnaast zette ze haar Deense identiteit in de verf met een pianoversie van een oud Deens nummer en zette ze een gedicht van Inger Christensen op muziek. Het speelse “Poem for Death” verhaalt over de onmogelijkheid om de dood te vatten in een tekst. Een exclusieve opname die de plaat net dat ietsje sterker maakt.

Late Night Tales: Agnes Obel passen perfect bij een glas rode wijn en een avond nietsdoen. De complexiteit van de tracklist maken het album dan wel niet meteen easy listening, maar de minutieuze zorg waarmee het werd samengesteld maken het beluisteren wel meer dan de moeite waard.

Facebook Agnes Obel/Website Agnes Obel/Facebook Late Night Tales/Website Late Night Tales

25 mei 2018

About Author

Yasmina Goossens


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter