Live, Recensies

Parkway Drive @ AB Club: Een losgeslagen olifant in een porseleinkast

Terwijl de fans van commerciële, radiovriendelijke muziek vorige week alles uit de kast haalden om toch maar tickets te scoren voor de StuBru showcase van Editors, liet Parkway Drive een kleine grondverzakking los op het landschap van de hardere muziek. De heren kondigden vrijdag – geheel onverwacht – een intieme clubshow in de AB aan via een videoboodschap op Facebook. Het gevolg? Tweehonderdvijftig glunderende gezichtjes in een – na zo’n vijfentwintig minuten – hopeloos uitverkochte AB Club en honderden smeekbedes om tickets op Ticketswap. De Aussies kwamen een oefenmatch spelen op Belgische bodem en mogen zich alvast verzekeren van sterke prestaties tijdens het festivalseizoen indien ze dit niveau volhouden. Loeiharde gitaren, een nostalgische setlist en het enthousiasme van de band transformeerde de AB Club even in een kolkende storm aan ledematen en tevens broeihaard aan blauwe plekken. Parkway Drive was even destructief als een losgeslagen olifant in een porseleinkast.

Deze avond was de Britse band Polar van corvee om de reeds gezellig gevulde AB Club op te warmen. De band brengt een melodische mix van hardcore met her en der een streepje punk doorheen geweven. Aan de enthousiast meebewegende hoofden te zien een goede combo. Her en der wagen zich ook al enkele enthousiastelingen tot een danspasje terwijl anderen hun energie liever bewaren voor de main act. Polar neemt de term ‘intiem’ alvast redelijk letterlijk daar zanger Adam Woodford ons meerdere malen aanmaant dichter te komen en niet stil te staan. Een beetje zoals onze leerkracht Lichamelijke Opvoeding indertijd tijdens de Cooper test. Polar doet hun naam alvast geen eer aan, want de temperatuur van de AB stijgt tot een gezellige warmte van kaliber ‘mijd de oksel van uw buurman’ gedurende hun setlist.

Parkway Drive schiet uit de startblokken met nieuwe worp “Wishing Wells”. Frontman Winston McCall verkondigt in het nieuwe nummer dat hij zowel hemel als hel verdoemt en goden zal vermoorden. Straffe taal voor een anders zo aimabele man. Naast het vermoorden van goden doet Parkway Drive alvast een verwoede moordpoging op onze trommelvliezen aangezien de decibels rijkelijk onze gehoorgangen ingejaagd worden. Dat weerhoudt er alvast niemand van om enthousiast te moshen, stagediven en het volume te verdubbelen bij de intro van publiekslieveling “Carrion”. De AB Club is ondertussen in een – spreekwoordelijk – renpaard veranderd dat door jockey Winston de ganse tijd wordt aangemaand om niet stil te vallen en alles te blijven geven. Geen rust! Het resultaat is een schuimbekkende, opgefokte en kolkende menigte die – letterlijk – naar de pijpen van spreekmeester McCall danst.  Tijdens “Boneyards” valt op hoe vernuftig en strak de band hun oude nummers – na een lange poos onder het stof vertoeven – nog steeds weet te brengen. Mét een oprechte, brede smile!

‘Love it or hate it, you’re gonna move to it. This is “Vice Grip”!’ Vertelde McCall ons alvorens de gehele zaal omgebouwd werd tot een agressief springkasteel en iedereen enthousiast het refrein uit volle borst meebrulde. De nieuwe richting die Parkway Drive inslaat met hun sound staat dan misschien wel een beetje haaks op de beukende breakdowns van weleer, maar eerlijk toegegeven; het werkt. Ook het live debuut van “The Void” – het nummer stond nog maar zes uur online – vormde een beetje een vreemde eend in de bijt, want veel mensen  wisten niet echt hoe ze moesten reageren op dit relatief nog onbekende nummer.  Meer dan een beetje ongemakkelijk schuifelen en bewegen – alsof u al zo’n vijf uur hardnekkig uw diarree inhoudt – zat er niet in.

Hardhandig weer bij ons nekvel gegrepen worden, doen we echter met een salvo aan oldschool Parkway Drive songs; met “Dead Man’s Chest” en “Horizons” grijpt de band ons stevig vast bij een bepaalde lichamelijke erogene zone zoals enkel enkele verleidsters uit Temptation Island dat kunnen. Met dat verschil dat hier niet losgelaten wordt, slaagt de groep er in om tot het einde te bekoren, te boeien en de AB Club in een menselijk windmolenpark te veranderen. Encores “Crushed” en “Bottom Feeder” zorgen ervoor dat de groep menig facturen van kinesisten en fysiotherapeuten mag verwachten. Maar dat weegt niet op tegen de voldane gezichten van zowel de bandleden als het publiek.

Mocht het metalcore genre een oceaan voorstellen dan was Parkway Drive de Leviathan die iedere onwetende opvarende meedogenloos meesleept naar de diepste krochten. De band bewees waarom ze naast wol, wijn en afleveringen van Skippy één van de beste exportproducten van Australië zijn en later er geen twijfel over bestaan dat ze de sound van de metalcore scene deftig aan het herschrijven zijn. Wij kijken alvast uit naar het nieuwe album – Reverence – dat op vier mei zal verschijnen en tekenen met volle overtuiging aanwezig op Graspop. Maar nu eerst onze wonden likken en revalideren.

Setlist:
Wishing Wells
Carrion
Boneyards
Vice Grip
Idols and Anchors
Romance Is Dead
The Void
Wild Eyes
Breaking Point
Dead Man’s Chest
Dedicated
Horizons
Bisnummers:
Crushed
Bottom Feeder
14 maart 2018

About Author

Jens Rossel


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief