Albums, Recensies

Dream Wife – Dream Wife (★★): Punk zonder kracht

Toen de rebelse provobeweging midden jaren zestig in Nederland ontstond, was hun boodschap duidelijk: verzet tegen het routineuze burgerlijke leven of lijdzaam ondergaan in de plooien van het alledaagse leven. Dream Wife verpersoonlijkt vandaag volgens velen datgene waar de jonge anti-autoritaire rebellen voor stonden: anarchisme, vrije liefde en emancipatie. Daar hebben wij beslist een andere mening over.

Dream Wife (Rakel Mjöll (zang), Alice Go (gitaar) en Bella Podpadec (bas)) is een woest, kakelvers punktrio dat beelden oproept van Blondie, Bikini Kill, ESG en Pat Benatar. Ook de stem van Mjöll doet vaak denken aan het postpunk gemijmer van de Detroitse Joe Casey (Protomartyr). Dream Wife doet zichzelf graag voorkomen als een stoere Bad Bitch Club met een koppige in-your-face-mentaliteit, maar in interviews ogen deze onversaagde chicks tamelijk braaf. Blaffende honden bijten niet. Ook hun debuutplaat niet.

Dream Wife dropte tot nu toe al een aantal tomeloze singles als “Let’s Make Out”, “Fire” en “Hey Heartbreaker”. Stuk voor stuk stevige, weerspannige punknummers die blijven hangen door de eigenzinnige stem van Mjöll en de catchy gitaarriffs van Alice Go. Maar het is ons pijnlijk duidelijk geworden dat Dream Wife’s gelijknamige debuutplaat niet meer is dan een voortdurende weerspiegeling van hun eerder werk, en daardoor al snel vervalt tot een gezapige boel.

De pleidooien voor vrije liefde op “Love Without Reason” en “Spend The Night” zijn echo’s van “Let’s Make Out” zonder veel ballen en met heel wat platitudes. Mjölls teksten zijn vaak zo flinterdun dat het gros van de nummers geschreven kan zijn in één korte schrijfsessie. Sommige verzen als die in “Love Without Reason”, “F.U.U.” en vooral in “Act My Age” waar Mjöll haast als een huilend kind de verzen ‘Do I amuse you / do I confuse you’ schreeuwt, zijn zo ergerlijk dat de tweede helft van het album een ware worsteling is om door te geraken. Ook “Kids”, een iets oudere single van het IJslands-Britse trio, heeft op zich een lekkere pop-rockgroove, maar het nummer schiet hopeloos tekort door Mjölls zwakke lyrische kwaliteiten. Zo mijmert ze in “Kids” over een oude geliefde, maar weet het nummer toch geen enkele impact na te laten door nauwelijks een coherent verhaal op te bouwen.

Waar het IJsland-Britse trio voor ons volledig de mist ingaat, is wanneer Mjöll in “Right Now” post-punk probeert te combineren met licht verteerbare songteksten en een gitaar die smeekt om harder te gaan. “I got you on the phone / do you ever feel alone,” mompelt Mjöll in de microfoon, haar stemtechniek die overduidelijk doet denken aan Joe Casey. Het nummer klinkt meer als een samenraapsel van verschillende stijlelementen die zodanig veel wilt zijn, dat de betekenis uiteindelijk onbedoeld vaag en obscuur wordt.

Dream Wife is feministisch? Behalve dat ene nummer, “Somebody”, waar een bloeiend lesbisch koppel opbokst tegen de maatschappelijke prejudice en waarbij ook nog een feministisch statement aan wordt toegevoegd (“I am not my body / I am somebody”), heeft Dream Wife’s debuut bitterweinig te zeggen over vrouwelijke emancipatie of LGBTQ+-issues. Goed, ze zijn een vrouwelijk trio met een ironische naam en hun imago schreeuwt heel wat power uit, maar daar eindigen al snel de progressieve ambities van Dream Wife. Zelfs Nicki Minaj’s “Anaconda” draagt meer femme supremacy dan Dream Wife’s allereerste longplay. Een valse start voor wat potentieel een wervelwind had kunnen zijn in de punkwereld.

FacebookTwitter / Instagram / YouTube / Website / Bandcamp

25 januari 2018

About Author

Glen Van Muylem Muzikale beer met een voorliefde voor rock, indie, hiphop en elektronica.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter