Live, Recensies

Alex Cameron @ Botanique: swingen naar hogere sferen

De Australiër Alex Cameron kwam gisteren zijn tweede langspeelplaat in de Orangerie aan het Belgisch publiek voorstellen. Na een kleine vertraging en enkele technische mankementjes slaagden hijzelf en zijn band erin om de zaal te verwennen zoals alleen hij dat kan. Blijven stilstaan was alvast geen optie.

De in Sydney geboren showman bracht in september zijn tweede album Forced Witness uit. Deze werd wereldwijd goed ontvangen, net zoals zijn eerste album Jumping the Shark. Tegenwoordig treedt hij niet enkel meer op met zijn zakenpartner en saxofonist Roy Molloy, maar met een voltallige band. Na een succesvolle passage op Dour deze zomer mochten zij zich gaan bewijzen in de Botanique. Voor de derde keer zelfs al, dus compleet onbekend waren ze zeker niet voor het publiek.

Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, beginnen deden we met “Happy Ending”, eentje van zijn debuutplaat die door het merendeel van het publiek gekend was. Een goed begin is goud waard, dat weet ook Cameron. Hij maakte zijn uitgesteld begin ruimschoots goed en liet niemand onberoerd met zijn tegelijk dramatische en grandioze teksten. Meteen was al duidelijk dat het een goede avond zou worden. De aanvullende bandleden hebben ook voor meer diepgang in de liveperformance gezorgd, en de saxofoon, die valt niet meer weg te denken. Mocht Roy er niet regelmatig een streepje saxofoon tussen breien, dan zou de beleving toch anders zijn. De klank is passend bij het geheel en de uitgebreidere delen werden ook steevast gekenmerkt door een publiek dat helemaal uit de bol ging.

Wie al eens een optreden van Alex en co gezien heeft, weet dat hij niet alleen een prima muzikant en zanger is, maar ook nog eens een entertainer. Deze keer had hij beloofd om minder tussen zijn nummers door te praten, omdat hij naar eigen zeggen nu meer muziek had om de tijd te vullen. Hij deed dit dan ook, maar hier en daar een anekdote of levenswijsheid kon niet achterwege blijven, de één al relevanter dan de ander. Het zorgde er wel steeds voor dat de nummers mooi gekaderd werden. “Take Care of Business” werd opgedragen aan alle vrouwen die mannen moeten leren hoe ze zich als echte mannen moeten gedragen. Best wel relevant in deze tijden. Met de microfoon stevig in de hand en heen en weer bewegend op het podium, preekte hij tegen de toeschouwers. De energie spatte er zowat van alle kanten af. “Marlon Brando” ging over hetzelfde onderwerp, maar dan langs de andere kant: mannen die doodeenvoudig eikels zijn.

Alex Cameron is en blijft een vreemde verschijning. Maar het zijn juist zijn aparte danspasjes, lange gestalte en magnifieke stem die hem zo interessant maken. Dat bewees hij gisteren nog maar eens. Elk moment waarop hij geen gitaar in de handen had en Roy met zijn saxofoon aan het werk was, ging hij helemaal op in zijn eigen muziek. Vinnige pasjes, volledig door de knieën gaan, achterwerk naar het publiek gericht, het was allemaal aanwezig. Erg aanstekelijke moves, dat ondervonden wij ook. Hoewel zijn teksten vaak over mislukkelingen, verdriet en pijn gaan, was er geen mogelijkheid tot stilstaan. Ook de lyrucs zijn een weerspiegeling van hoe hij in het leven staat: een loser die voor het ongeluk is geboren.

Kortom, Alex Cameron liet geen enkele ziel onberoerd in de Orangerie. Zijn beide albums waren al overtuigend, zijn liveshows misschien nog overtuigender. Tussen de vele speeches werden de fans getrakteerd op muzikale poëzie die zowel catchy als opzwepend is. In de toekomst verwachten we nog zoveel meer van deze nu al uitmuntende band.

 

Setlist:

Happy Ending
Real Bad Lookin’
The Comeback
The Chihuahua
True Lies
Stranger’s Kiss
Runnin’ Outta Luck
Candy May
Take Care of Business
Marlon Brando
Politics of Love

Bis:

She’s Mine

 

28 november 2017

About Author

Victor De Roeck


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief