Live, Recensies

Omar Souleyman @ Het Depot: Syrië en België verenigd in Arabische braspartij

Het maakte eigenlijk geen moer uit wat Omar zou spelen, het Depot zou hoe dan ook uit zijn dak gaan. Omar Souleyman, hét fenomeen van de ‘Dabke’, veroverde in enkele jaren tijd met zijn Syrische trouwfeesttechno -geheel per ongeluk- heel Europa. De man bracht zijn beats al van Glastonbury tot een optreden in Oslo bij de uitreiking van de Nobelprijs voor de vrede. In Het Depot stelt hij zijn derde studioalbum, To Syria, With Love voor, een ode aan zijn land en een aanklacht over diens schrijnende toestand. De shows huizen ergens tussen een concert en een wilde clubnacht en zorgen steevast voor een uitgelaten feest waarbij vriend noch vijand stilstaat.

Syrië en België verenigd

Aan samenhorigheid geen gebrek, want voor de gelegenheid nodigde Het Depot een aantal jonge Syrische vluchtelingen uit. Vóór het concert kregen ze nog een uitgebreide rondleiding voor en achter de schermen. De gelukzaligheid druipt van hun gezichten wanneer ze als kers op de taart tenslotte hun messias uit eigen land mogen bewonderen. Ze zijn dan ook de enigen iets kunnen opmaken uit Souleymans poëtische, Arabische teksten en zingen ieder woord mee. De tekst zal de Belgische fans een worst wezen. De trouwsten onder hen zijn uitgedost met een keffiyeh, of dat is dan toch wat die handdoek rond hun hoofd moet voorstellen. Zij zijn gekomen voor de aanstekelijk Arabische melodieën en ophitsende dansritmes. Het bier vloeit rijkelijk en een uitdrukkelijke zweetgeur verspreidt zich in een mum van tijd. De mix van traditionele muziek uit het Midden-Oosten en acid house laat dan ook niemand onbewogen.

De eerste nummers brengen het dansende volk gezapig op gang. Al duurt het tot Warni Warni voor het publiek alle sociale ongemakkelijkheid en de daarbij horende lichaamscontrole helemaal overboord gooit. Veel opzwepende gebaren heeft Souleyman daar niet voor nodig. De choreografie van de Syriër reikt niet verder dan wat heen-en-weer geloop en enkele pretentieloze handgebaren. Ook zijn enige muzikant aan de synthesizer, die evengoed zou evengoed kunnen doorgaan voor uitbater van de nachtwinkel om de hoek, hoeft live niet bijster veel op de toetsen te drukken. Maar toegegeven, het recept wérkt.

Na amper vier nummers, waar we met moeite een onderscheid tussen kunnen maken, neemt het publiek de show over. Wat begint met enkele enthousiastelingen die het podium opklimmen om met Omar een dansje te placeren, eindigt in een heuse fotoshoot van de fans. Een selfie met Omar prijkt vast mooi op je nachttafel, maar daarvoor drie volle minuten van de set verstoren, is van het goede te veel. Ook onze favoriete Arabier lijkt ‘not amused’. Na tussenkomst van de security worden de feestgangers, onder luid gejoel van het publiek, bruut het podium afgeduwd.

Na een klein uur houdt de sjeik het al voor bekeken. Met uitgestreken gezicht verlaat Souleyman het podium. “Hebben wij hier 20 euro voor betaald?!” horen we menig concertganger nog klagend afdruipen. Desalniettemin kunnen we niet anders dan Omar tot cultheld van de hyperactieve electronica uitroepen. De man die Syrische techno cool maakte, blijft een fenomeen.

14 oktober 2017

About Author

Charlotte Heyvaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter