Live, Recensies

Tamino @ Ancienne Belgique: “Dees is gewoon crazy”

2017 mag stilaan het jaar van Tamino genoemd worden. De Antwerpse Tamino-Amir Moharam Fouad was het voorbije jaar niet weg te slaan van je Facebookfeed: hij trad op op verschillende festivals (waaronder Rock Werchter, waar de jonge zanger nog door De Morgen bekroond werd met het maximum aantal sterren), hij is tegenwoordig een headliner op verschillende internationale kunstfestivals in het najaar en hij speelt telkens voor (over)volle zalen. Het mag gezegd worden: de jonge Tamino is goed bezig.

Het blijft verbazen hoe de Egyptische hartenveroveraar keer op keer zijn liveshows weet uit te verkopen, ook in de AB gisterenavond. “Toen ik hier enkele maanden geleden voor het eerst stond, zeiden ze tegen mij: ‘geniet ervan terwijl je kan, je zal hier pas binnen drie jaar terug staan.’” En daar stond hij dan weer, nog geen half jaar later. De jonge knaap die voor zijn optreden nog nooit in de AB was geweest, beklom in no time de planken van de Ancienne Belgique.

Veel moeite hoefde de kroonprins van de Belgische melancholie niet te doen om de bomvolle AB-zaal vol emotie te overmeesteren. Geruisloos zet Tamino zich achter de toetsen en warmt hij het publiek op met een bitterzoet pianonummer en zijn heerlijk diepe stem. Wanneer hij daarna zijn gitaar oppakt en “Reverse” begint te spelen, horen we sporadisch enkele meisjesharten in de zaal breken. Maar wanneer hij de eerste verzen van “Cigar” begint te zingen en de weemoedige, goudkleurige spots op Tamino schijnen, valt het publiek helemaal in zwijm.

Tamino mocht rekenen op vrij hoge verwachtingen van het publiek, en die loste hij naadloos in. Zijn melancholieke zangstijl, diepzinnige songteksten en weemoedige gitaar raakten bij iedereen een snaar. Hoe hij het precies doet, is ons ook nog onbekend. Wat we wel kunnen zeggen, is dat Tamino – net als Bazart vorig jaar met “Goud” – geschiedenis aan het schrijven is. Zijn unieke Nick Cave/Thom Yorke-achtige zangstijl, diepzinnige lyrics en onpretentieuze voorkomen slaan een waar gat in de markt.

Tom Pintens (toetsen) en Ruben Vanhoutte (drums) wisten Tamino perfect aan te vullen en haalden keer op keer het maximum uit elk nummer. Hoogtepunten van de avond zijn dan ook die nummers waar Tamino vooral inspeelt op zijn medespelers en nummers varieert met nu eens opzwependere drumbeats, en ons dan weer in exotischere sferen brengt met elektronische Arabische klanken. In sommige nummers hoorden we zelfs een Arabisch getinte zangstijl van de jonge artiest, hetgeen ons wel geruststelde. Want hoewel Tamino al enkele sterke nummers op zijn palmares heeft staan (“Habibi”, “Cigar”, “Indigo Nights”), dreigt hij soms te vervallen in emotionele songs die allemaal wat als eenheidsworst kunnen aanvoelen. Dat gebeurde gelukkig niet in de AB. Slechts een tweetal onopmerkelijke nummers in zijn set mochten volgens ons gerust achterwege blijven.

Na de hoogtepunten van “Cigar” en wat later “Indigo Nights” volgde op het einde van de avond Tamino’s geheime wapen: “Habibi”, het nummer dat z’n hele carrière in vijfde versnelling lanceerde. Kippenvel, overdonderend applaus, waanzinnig gejoel. Tamino verwent ons uiteindelijk nog meer, en sluit de avond af met twee nummers van zijn gelijknamige EP. Na “Smile” is het definitief afgelopen. Ja, iedereen is gewoon zot van Tamino, die verstomd in de massa van het publiek kijkt. “Dees is gewoon crazy.

12 oktober 2017

About Author

Glen Van Muylem Muzikale beer met een voorliefde voor rock, indie, hiphop en elektronica.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief