Albums, Oude Bekenden

Nordmann – The Boiling Ground (★★★★): Geduldig meesterwerk

Sinds enkele jaren merken we op dat bepaalde muziekgenres die normaal gezien superexclusief bleven stilletjes aan hun weg beginnen te vinden naar een groter publiek. Neem nu jazz bijvoorbeeld: namen zoals Badbadnotgood, STUFF. en Dans Dans klinken bij menig muziekliefhebber al bekend in de oren. Terwijl men vroeger sprak van de jazzniche, vind je tegenwoordig op grotere festivals al veel acts die met jazz geassocieerd worden. Afgelopen zomer kon je bijvoorbeeld de Gentenaars Nordmann gaan bezichtigen op Pukkelpop, terwijl je die even goed op Gent Jazz had kunnen zien. Nu wil het dat Nordmann afgelopen vrijdag hun tweede album de wereld in stuurden. In The Boiling Ground bevinden we ons wederom op de snede tussen rock en jazz. Net zoals bij hun debuut Alarm! blijft de succesformule werken.

De vergelijking tussen rock en jazz werd volgens ons al net iets te veel gemaakt, en komt de muziek ook niet echt ten goede. Een genre is tenslotte ook maar een label dat té nauwdenkend is voor de muziek die Nordmann maakt. Wat ons wel opvalt,  is hoe sommige nummers op The Boiling Ground veel directer uit de hoek komen, zowel in structuur als in klank. In de manier waarop “Save The Twos” vooruit stompt bijvoorbeeld komt die directheid sterk uit. De dreigende saxofoon en de scherpe gitaarsnedes complementeren die vibe, waardoor het ook blijft boeien. “The King” ligt in dezelfde lijn, meerbepaald door de shwung in de drums en de drone-achtige bas. “Silver & Black” toont dan weer een psychedelischer kantje à la King Gizzard and the Lizard Wizard, dat ondanks de slepende sax -die je bijna als een zanglijn kan beschouwen- het tempo hoog houdt. Diezelfde portie psychedelica vinden we in de vrij korte spastische uitbarsting, “Hercules”. Op bepaalde nummers in The Boiling Ground vind je dus enkele kenmerken terug -de directheid, de impact, het aanzetten tot headbangen- die je met rock zou kunnen verbinden.

© Leon De Backer

Maar Nordmann zou Nordmann niet zijn moesten ze het hierbij laten. Alle vier gestudeerd aan de jazzafdeling van het KASK Gent zijn ze veteranen in het tot voor kort underground genre. Sommige nummers ontpoppen zich door middel van lang uitgerokken sleutelpassages, die te ver van de rockwereld liggen om louter die stempel op zich geplakt te krijgen. Van de gitaarsolo in “The King”, tot het filmische karakter van “Dover” of de heerlijke progressie in “No Holy Feet”: Nordmann is niet schuw om tijd te nemen voor hun muziek. Je hoort hoe er, naast georkestreerde chaos, ook ademruimte wordt gelaten. Nooit betrappen we Nordmann op een gehaast moment. Alles rolt gestaag vooruit met het grootste gemak. En die vorm van muzikaal geduld is wat The Boiling Ground zo’n doordachte plaat maakt.

De ene nummers klinken iets meer ‘in your face’, de andere doen je zweven in een walm van improvisatie. The Boiling Ground boeit in beide richtingen. Er is sprake van ruwheid, groove, melancholie, en zelfs een dampkap in de mix als we het interview moeten geloven (lees het hier). Nordmann verkent verschillende horizonten, van filmmuziek tot psychedelica, van uitbundig tot bedeesd, en van hectisch tot wondermooi. Het plaatje klopt.

Nordmann speelt op 18 oktober in de Ancienne Belgique en op 11 november in de Handelsbeurs te Gent.

3 oktober 2017

About Author

Tijl Van de Casteele


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief