Live, Recensies

Pohoda Festival 2017: Oost-Europa is meer dan Sziget en Balaton

Wat is Pohoda festival

Afgelopen week dompelden we ons onder in de Oost-Europese festivalcultuur. We trokken richting Trencin, Slowakije voor het Pohoda Festival. Minder bekend dan haar Oost-Europese zusjes Balaton Sound en Sziget Festival, is Pohoda toch het grootste festival van Slowakije. Met een capaciteit van ongeveer 30.000 bezoekers komt dat ongeveer overeen met die van Best Kept Secret. De locatie viel trouwens ook héél erg te pruimen. Het festival vindt plaats op-en-rond de start-en landingsbaan van de voormalige luchthaven van Trencin. Na een relatief korte trein- en busrit vanuit het centraal station van Bratislava bereik je de festivalsite. Onderweg kun je al wennen aan het glooiend landschap van de regio.

Met acht muzikale locaties, verspreid over het gigantische festivalterein en daarnaast nog hele boel randanimatie (zoals circusinitatie, dansles en yoga) kom je gedurende drie dagen meer dan aan je trekken. Muziekliefhebbers die ook graag de lokale cultuur opsnuiven, kunnen dit festival idealiter combineren met een dagtrip in de binnenstad van Bratislava.

De muziek

Wat ons ook aantrok aan het festival, was de gevarieerde, zelfs gedurfde programmatie, waar we toch wel het een-en-ander over te zeggen hebben. Laten we er dus meteen aan beginnen.

De perfecte festivalact: Ylvis

De eerste avond programmeerde Pohoda de Noorse YouTube-sensatie Ylvis als hoofdact. Ylvis kun je onmogelijk qua diepgang vergelijken met acts als Radiohead, maar maakt hen dat een mindere festivalnaam? Wij beweren van niet. Het duo Bård en Vegard Ylvisåker pakte met de nummers uit hun Noorse TV-show de volledige weide in. Een machtig spektakel bestond uit overdreven theatraliteit, kostuumwissels, choreografieën tot een licht homo-erotische lapdance toe. Dit alles aan elkaar gelinkt via aanstekelijke meezingbare nummers als “Jan Egeland”, “Shabby Chic” en uiteraard, tot-vervelens-toe-gehoorde megahit “What does the fox say?”. Meezingbaar mag je trouwens letterlijk opvatten. De songteksten werden zoals in moderne opera, via een boventiteling afgebeeld. Geen geluidsbandjes te bespeuren trouwens. De instrumentale sectie speelde geroutineerd, maar gedreven Russische ritmes tot metalbegeleiding. De vocals van de zangers waren van betere kwaliteit dan die van bepaalde hedendaagse artiesten die zich wel au-serieux nemen. Tijdens de persconferentie bevestigde het duo trouwens zichzelf meer als comedians te zien, dan als artiesten. Wat ons betreft, verdient dit soort muziek zeker een plekje op festivals in West-Europa. Mensen bezoeken namelijk erg vaak festivals omwille van de sfeer en de amusementswaarde. Als er ons op Pohoda één band overtuigd heeft van de meerwaarde van gemakkelijk, maar sterk uitgevoerd amusement, dan is het Ylvis wel. Wat de vos trouwens zegt, dat weten we nog steeds niet met zekerheid.

 

De ontdekkingen: IDLES & Walter Schnitzelsson

Een Slowaaks festival, dat is ook in aanraking komen met meer onbekende namen zoals C Duncan of lokale bands als Chiki liki tu-a. De Britse heavy-postpunkers van IDLES kreeg door de lokale hitte niet zoveel volk op de been naar Orange Stage. Jammer, want ze klonken stevig en agressief. Zoals een heavy-postpunkband eigenlijk altijd zou moeten klinken. We hoorden een harde, maar verfijnde mix van materiaal die ze al een half jaar niet gebracht hadden en nieuwer werk. Vestimentair vielen naast de kitscherige zwemshort van de gitarist en de baard van de bassist toch vooral de gigantische zweetplekken op. We twijfelden even of het geen kledingpatronen waren, maar betrapten onszelf erop ook te kampen met okselvijvers. Oeps!

De ontdekking van Pohoda Festival deden we pas op het allerlaatste moment. Nieuwe festivalvrienden trokken ons mee richting Walter Schnitzelsson. Wat Kings of Leon is voor Rock Werchter, dat is Walter Schnitzelson voor Pohoda Festival. De Slowaakse locals stonden in 2013, 2014 en 2016 al op het festival. Deze editie verrasten ze door om één uur ’s nachts onaangekondigd te spelen in de lokale 18+-nachttent, waar ze meteen een dosis rock en roll injecteerden. Lichte, dansbare indierock aan het begin van een lange feestnacht. Het ideale adrenalineshot.

Absurditeit heeft zijn plek op Pohoda Festival: TOMM¥ €A$H & Mykki Blanco

Tommy Cash is een beetje de geperverteerde neef die niemand in de familie wil. Vulgaire videoclips, pedosnorretje en een fixatie op de eigen en vrouwelijke geslachtsdelen. Ideale ingrediënten om vroeg op de middag een vettig rapfeestje in gang te steken. Dat lukte hem in de Space Arena zonder problemen. Terwijl er Hentai-visuals afgebeeld werden, stak hij met rhymes en volksmennerij van wal. Met meerapbare teksten als ‘Why have abs, when you can have kebabs?’ (uit “Winnaloto”) kreeg de Est/Rus de tent gemakkelijk op zijn handen.

Iets minder makkelijk verging het Mykki Blanco. Het Slowaakse publiek bleek niet echt voorbereid op wat deze act ging teweeg brengen en wij eerlijk gezegd ook niet helemaal. Het eerste kwartier pompte een dj extreme technobeats de Europa Stage in. Dit veroorzaakte wat verwarring, want Mykki Blanco stond aangekondigd als conceptuele rap-artiest(e). Na een kwartier verscheen Mykki dan toch op het podium en stond daar eigenlijk heel zelden. Vaker vertoefde hij/zij (dat was ons niet echt duidelijk) in de stellingen, in de tribunes, in het publiek… eigenlijk overal behalve op het podium. De publieksbetrokkenheid was daardoor héél erg hoog. Een muzikale meerwaarde konden we deze act echter niet noemen. Leuk om eens mee te maken, dat wel.

 

Na regen kwam er geen zonneschijn: Solange & M.I.A

Dat haar concert met een half uurtje vertraging begon, dat zagen we voor eens door de vingers. Solange Knowles (zus van) betrad het podium samen met zes bandleden en twee backingvocals. Rode nauwaansluitende pakken, veel rood licht en ook muzikaal klonk het best wel vol passie. Haar hit “Cranes in the Sky” spaarde ze gelukkig niet tot de bisronde, want na een uur braken de hemelsluizen open en spurtte het grootste deel van het publiek richting de overdekte podia. Solange besloot daarop haar set enorm in te korten en na een uurtje al haar show af te ronden met een van haar bisnummers. Best wel jammer, want in haar ingekorte set bewees ze de betere zangeres van de twee Knowles-zusjes te zijn. Kernwoorden als subtiel (op de korte twerkdemonstratie tijdens “F.U.B.U” na dan), sensueel en verfijnd staan namelijk in schril contrast tot soms bombastische nummers van Beyoncé.

De onweersbuien trokken weg, de lucht klaarde ietwat op en M.I.A betrad het podium. Zo snel dat ze er stond, zo snel wilden we er weg. Het kan aan de falende monitoren gelegen hebben, maar M.I.A, je zong kattevals en dat compenseer je niet met stampende achtergrondbeats. Na enkele nummers besloot de “Paper Planes”-sensatie het publiek in te duiken, maakte een slippertje en belandde zo naast het podium. We horen een van haar assisterende danseressen/vocals een aantal maal via de speakers “Are you okay?” vragen, maar de show ging gewoon verder. Terwijl focusten de camera’s zich op de rest van de podiumbezetsters. Haar schoenen uittrekken baatte nadien niet om haar smak te boven te komen, want vocaal ging het van kwaad naar erger. We besloten de warmte op te zoeken en de afsluitende hitjes te laten voor wat ze zijn.

 

Roadtrip doorheen de andere bands:

Slaves speelde zoals steeds een energieke set, waar de Slowaken onverwacht vlot in meegingen. En het mag gezegd worden, Slowaakse moshpits mogen er wezen. Minder vlot kreeg Black Box Revelation de vlam in de pijp. Hoe dan ook, het bleek het ideale concert om alle afgereisde Belgen te spotten. Achteraf hoorden we toch enkele Slowaken het concert samenvatten als “wow, those guys rocked”. En dat deden ze effectief. Al hun hits werden in een uurtje samengestampt, gitaargeluid op maximaal.

Jake Bugg kampt de laatste jaren een beetje met het negatieve imago van ‘arrogant ventje’. In Slowakije kwam hij daarentegen best sympathiek over. Rustig beginnen met “The Love We’re Hoping For”, kort daarna al uitpakken met “Two Fingers”. Sterke set, maar wel frustrerend om het merendeel van het publiek bij de rustigere nummers een praatje te horen maken of hun rug richting het podium te zien keren. Wat basisrespect, jongens en meisjes? We zagen ook alt-J een van hun beste festivalshows tot dusver spelen. De band mocht voor een uitzinnig publiek aantreden als absolute headliner op Pohoda Festival 2017. Ze deden het met verve, startten met “3WW” en sloten ze af met “Breezeblocks”. Klasseconcert, waarmee ze bewijzen dat, mits passende setting, ze hun headlinerstatuut verdienen.

Bepaalde acts hebben niet dezelfde faam als bij ons. Terwijl Slowdive de Botanique in een mum van tijd uitverkocht, staat er op Pohoda nauwelijks een 200-tal man en vrouw te genieten. Net als in Brussel vormt de hier setting het ideale kader voor een concert binnen de Slowdive-atmosfeer. Zo kwamen “Golden Hair”, “Sugar for the Pill” en “Crazy for you” hier volledig tot hun recht. Hetzelfde fenomeen was ook van toepassing bij The Jesus and Mary Chain, een andere legendarische act. Ook hier bitterweinig belangstelling, wat ervoor zorgde dat de band ongedwongen hun show kon spelen en het aanwezige publiek ook zalig veel beweegruimte had.

 

Slowaakse nachten

Speciaal aan Pohoda is dat het festivaldomein 24/7 toegankelijk is en er nagenoeg 24/7 ook effectief wat te beleven valt. Een Silent Disco-clubje, een technobunker of gewoon wat ronddolen langs de talloze eetstandjes (waarvan er een aantal nooit leken te sluiten). De laatste nacht was er trouwens eentje om in te kaderen. Dit festival kent namelijk een speciale traditie. Neen, er worden geen vuurtjes gestookt of er wordt niet met flessen gegooid. Wel wordt onder begeleiding van een lokale folkloreband om 5h ’s ochtends ritueel de zon begroet. Als je denkt dat op dat tijdstip de Slowaakse festivalganger ligt te pitten in zijn of haar tent, dan zit je fout. Polonaises, getrommel op vuilnisbakken, dansen met uitgetrokken zonnebloemen,… we waren niet alleen, want er stond bij geen énkele headliner hadden we evenveel volk zien staan. Prachtige taferelen.

Algemene randbevindingen

Pohoda Festival is een kraaknet festival, mede dankzij de herbruikbare bekers (Livenation, lezen jullie mee?). Diezelfde beker laten (her)vullen is ook spotgoedkoop. Voor een halve liter Slowaaks bier, cider of cola betaal je slechts 1,70 euro. Het festival oogt visueel dan misschien wel een als een samenraapsel van diverse podia, eetstalletjes, … Er is inhoudelijk we degelijk aan details gedacht. Leuke wedstrijdjes via de app, goed onderhouden doorspoeltoiletten, de beschikbaarheid van tandenborstels, handgel en shampoo,… terwijl je bij ons al 3,50 euro per douchebeurt mag neertellen. Het is eens wat anders.
Hou voor je volgend jaar eventueel afzakt naar Pohoda Festival 2018 wel rekening met volgende zaken; de Slowaken roken als een turk wat bij bepaalde optredens toch wat stoorde en de kennis van het Engels in het Oost-Europese land is ook wat aan de zwakke kant.

 

Onze conclusie, geef Oost-Europa een kans wat festivals betreft, de prijs-kwaliteitverhouding verraste ons en kan ook jullie verrassen.

11 juli 2017

About Author

Tijs Delacroix Heeft OENGER, is Cultuurmanager vermomd als loonslaaf.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief