Albums, Recensies

EP-analyse: Pjay – Breed Of The Small Minded

Pjay

Pjay is een West-Vlaamse rapper uit Poperinge. Onlangs bracht hij zijn debuut-EP uit in eigen beheer. “Breed Of The Small Minded” bevat allerlei achterliggende boodschappen, leuke verhalen en aparte anekdotes. Pieterjan (Pjay) vertelt jullie met plezier wat de EP zo uniek maakt en van waar hij zijn inspiratie haalde.

In de periode van december tot februari (lees: in de examens) heb ik de tijd genomen om 5 nummers te schrijven met een vast beeld voor ogen. “Breed of the Small Minded” vertelt het verhaal van een jongen die zijn weg door de wildernis van negatieve commentaar probeert te vinden. Het is niet noodzakelijk een biografisch verhaal, maar de thema’s die aan bod komen (kleingeestigheid, egoïsme, armoede, verlies, liefde, …) zijn wel thema’s die me intrigeren en waar ik iets over te vertellen heb, al is het slechts mijn bittere mening.

Credit is de inleiding van de EP. Het nummer begint met het beeld van het hoofdpersonage die de middelbare schoolbanken verlaat om zo snel mogelijk naar Gent te gaan. Hij is ervan overtuigd dat het succes daar ligt, vastberaden om vanaf die dag rechtuit voor het doel te gaan. Waarom hij zo snel weg wilt, hoor je in Before.

In de tweede strofe wordt de nadruk gelegd op het feit dat ik ‘both beat and the microfone’ heb en verder niets mis. Geen vrienden, geen lief, geen sociaal contact, … ik geloof dat ik met de muziek alleen alles heb wat ik kan wens. In de derde strofe biecht ik echter op dat ik helemaal niet zo zeker ben. Het stoerdere en zelfzeker imago dat van een rapper wordt verwacht, wordt hier vervangen door een existentieel onzekerheidsgevoel.

In the picture:        
What more do I need?/ no love, no affection/
about a dozen ways to handle my erection/
and I have social media so I don’t have to leave the house/
to have a conversation immediately right here and now.

In Before begin ik met het statement dat mijn bankrekening vrijwel altijd leeg is. Als ze dan al eens niet leeg is, duurt dat nooit lang. In werkelijkheid gaat ook een heel groot deel van mijn budget naar artistieke projecten, dit gevoel mag je dus heel letterlijk nemen. Doorheen het nummer probeerde ik zoveel mogelijk woordspelingen te maken met ‘geld’ of dingen ‘kopen’.

In de laatste strofe keert het tij opnieuw. Ik vraag de luisteraar of dat allemaal redenen genoeg zijn om iemand te bekritiseren. Waar de derde strofe een inhoudelijke breuk is met het eerste deel van het nummer laat ik hier het verleden achter me en kijk ik naar de toekomst. Ik kijk wat ik voor haar allemaal in petto heb. Wat de toekomst voor mij in petto heeft, is echter niet te voorspellen. Het kan gaan van de bodem naar de top (of omgekeerd)!

In the picture:  
You could be a rock star / life made you
Never had money and when you did do
You’ll be all over the news for drug abuse
And you will die at 28 like kurt cobain too

(Ik weet dat Kurt Cobain op 27 is gestorven – en zo staat het ook in de originele tekst –, maar tijdens de opnames had ik het door de assonantie niet door dat ik 28 in plaats van 27 zei. Ik heb het toch gelaten zoals het was.)

Third time’s the charm. Grown now is als derde nummer een breuk met de vorige nummers. In deze song vertel ik dat het eigenlijk allemaal zo erg niet is. Hoe erg het allemaal lijkt, met een beetje relativatie leg je al een hele weg af. Neem niet alles zo serieus, een feestje komt nooit ongelegen. Een nummer van 52 seconden. Alstublieft, dankuwel!

In the picture:  

They can count on it / I’m grown now
And I won’t take a punch without coming back around
I’m counting the amount of fucks running my mouth
Nowhere near the goal but I’m taking my shot now

Met Have It all ga ik wat afstandelijker kijken naar wat er in de hedendaagse maatschappij gaande is. Gevoelens van hebzucht en macht domineren ons, veelal zonder dat we het weten. Ze drijven ons soms zo ver dat ze ons kapotmaken. Op zich heeft dat ook effect gehad op hoe ik als mens gevormd ben, maar daar wil ik ook tegenin gaan. Uiteindelijk ben ik ook, of ik dat nu wil of niet, opgegroeid met dezelfde waarden als al de rest.

In the picture:

They’re putting me in a song where I just do not belong
The motivation is gone, my heart for music is stone
For truth I can go along the road of bones all alone
And remenisc about home / don’t worry, I won’t get homesick

In die verse uit ik het feit dat mensen elkaar graag in hokjes duwen, een plaats waar ze zich niet noodzakelijk goed voelen. Het zorgt ervoor dat de zin in het leven verdwijnt. Dan beginnen mensen denken dat vroeger alles beter was. Als je ervan wegloopt, kan je terugdenken aan waar je vroeger thuis was, maar écht naar huis gaan wil je niet doen.

Eternal Pain, het einde, gaat over een persoon die zijn beste vriend is verloren, iemand waarmee hij is opgegroeid en waar hij vanalles heeft meegemaakt. Het verlies zorgt voor een leegte die hij altijd zal meedragen. De wonde heelt, maar het litteken blijft.

In the picture:  

You were meant for greatness / no one could’ve ever taken your place
We were meant to do this together / back to back and face to face
Now you face the face of death / and I face the pain of waste
And I’ living hours now cause you were the one that made my days

Beluister de EP hier:

Twitter / Facebook / Spotify

31 mei 2016

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter