Live, Recensies

Jamie Lawson @ Les Nuits Botanique: Bescheiden en braaf

Dinsdagavond laat ging het er luid aan toe op Les Nuits, maar in de Rotondezaal van Botanique heerste er rust. Het was Jamie Lawson die voor een klein publiek een intieme set speelde.

FullSizeRender[1]

Jamie verschijnt op het podium in een simpel geruit hemd en begint zonder voorwoord aan “All Is Beauty”. Hij profileert zich meteen als een sympathieke kerel met z’n aanhoudende lach doorheen het nummer. Zijn eerste keer in Brussel wordt op hartelijk applaus ontvangen.

Na een warme oproep beginnen de aanwezigen te bewegen op de tonen van “Cold In Ohio”. Het blijft irreëel voor Jamie dat mensen zijn liedjes kennen. De afgelopen 10 jaar bracht hij enkele albums uit, maar die kenden geen succes tot Ed Sheeran hem oppikte onder zijn label Gingerbread Man Records. Jamie’s naamloze album behaalde daarna nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk. Daarmee stootte hij zijn mentor Ed onherroepelijk naar de tweede plaats. De leerling werd meester.

FullSizeRender

Als er iets is waar Jamie in uitblinkt, is het wel bescheidenheid. Hij hecht de nummers aan elkaar met sympathieke praatjes en ingetogen mopjes. Zijn plotse succes relativeert hij met een flinke dosis humor, vooral omtrent zijn uitblijvende doorbraak en onbekende albums. De Britse singer-songwriter staat er alleen voor op het podium, zijn gitaar is het enige dat hem door de sentimentele nummers loodst.

De zaal is niet boordevol, maar Jamie bedient de toeschouwers wel op hun wenken met hartstochtelijke songteksten. “Someone For Everyone” onderscheidt zich door een optimistische ondertoon. Op een Lawsonnummer kan je doorgaans niet dansen, hooguit met de heupen wiegen, maar hier komen we er wel heel dicht bij.

Met “Still Yours” en “Don’t Let Me Let You Go” zijn we aan de helft van de set gekomen. Dit zijn ongetwijfeld de meest ontroerende nummers van het laatste album. Jamie grijpt het publiek met extra uithalen van stem en gitaar. Ook al speelt hij een pak oude nummers, er is ook ruimte voor iets origineels. “Silent Rain” is spiksplinternieuw, de aanwezigen in de Rotonde krijgen de primeur. Het is een typisch Jamie Lawsonproduct: sereen, teder en treffend.

FullSizeRender (2)

Bij het begin van “Sometimes It’s Hard” schijnen 3 felgele spots op Jamie. Voor het eerst geeft hij toe stiekem trots te zijn op een van z’n songs. Zijn stem scheert hoge toppen, maar blijft uiterst fragiel. Ook tijdens het daaropvolgende “Wasn’t Expecting That” buigt hij z’n stem in bochten om het nummer zo emotioneel mogelijk te doen klinken.

Daarna dimmen de spots onverbiddelijk voor de afsluiter. Het publiek is teleurgesteld, maar krijgt nog een finale meezinger cadeau. Jamie betrekt z’n publiek een laatste keer door de rotonde op te delen in zangkoortjes. Ze mogen zich nog 3 keer in elke chorus van “Ahead of Myself” laten horen, voor hij dankbaar het podium verlaat.

Jamie Lawson is geen podiumbeest, maar slaagt er toch in om z’n nummers oprecht over te brengen. Expressieve bewegingen zijn overbodig, de lyrics zeggen genoeg. Bovendien past een ingetogen optreden het best bij het bescheiden karakter van de Britse singer-songwriter.


  1. All Is Beauty
    2. Cold In Ohio
    3. The Touch of Your Hand
    4. The Only Conclusion
    5. Someone For Everyone
    6. Almost All The Time
    7. Still Yours
    8. Don’t Let Me Let You Go
    9. Silent Rain [Nieuw]
    10. Letter Never Sent
    11. Sometimes It’s Hard
    12. Wasn’t Expecting That
    13. Ahead Of Myself
18 mei 2016

About Author

Tine Verschueren


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief