Albums, Recensies

Mercury Rev – The Delta Sweete Revisited (★★★★½): Wonderlijke tribute aan een countryster

Mercury Rev is altijd wel zo’n band die onverwachte wegen durft in te slaan. In navolging van een korte tournee om hun classic Deserter’s Songs te herdenken met een integrale herneming, is er nu Bobbie Gentry’s The Delta Sweete Revisited. Op geheel eigen wijze en met inbreng van een rijke pleiade aan gastartiesten (o.a. Norah Jones, Hope Sandoval, Rachell Goswell, Marissa Nadler,..) wekt het een oude, licht bestofte countryklassieker terug tot leven.

Niet eens zo’n gek idee, want de liefde voor de muziek gaat heel diep bij de bende uit de Catskill Mountains. Zo zagen we ze ooit een optreden aankondigen (op de tonen van het dromerige “Lorelei” van Cocteau Twins) met een summier overzicht cultuurgeschiedenis, inbegrepen een vingerwijzing naar een handvol muziekalbums die nu beschouwd worden als klassiekers. En terwijl we dit uittikken, denken we ook aan Becks’ Record Club project. In die lijn valt dit fijne tributealbum ergens te situeren.

Gek genoeg heeft het hallucinatorische, koortserige karakter van het songmateriaal alles weg van een regulier Mercury Rev album. Alleen is het dat niet. Net niet, al komt het dan wel soms gevaarlijk dichtbij. Bobbie Gentry’s The Delta Sweetie Revisited is een prima idee dat excellent uitgevoerd wordt. Een ode aan Gentry (wiens wherabouts tot op de dag nooit opgehelderd werden) en haar in 1968 uitgegeven donkere countryalbum The Delta Sweete dus, al laat de groep zich hier vooral leiden door artistieke ingevingen. De intenties van Jonathan Donahue, Grasshopper en Jesse Chandler (voorheen werkzaam bij Midlake) bestaan erin om het werk van de raadselachtige Amerikaanse countryzangeres Gentry, die enige bekendheid verwierf met ‘hitje’ “Ode To Billie Joe”, terug voor het voetlicht te brengen. Hier sluit Gentry’s meest befaamde en roemruchte song het album af, met wat hulp van de rauwe americana vocal van Lucinda Williams.

Dat Mercury Rev in haar zelfopgelegde missie slaagt, heeft alles te maken met het vaak donkere bronmateriaal dat zowel tekstueel als muzikaal duidelijk verwantschap toont met het werk van de band (o.a. de nocturnale psych tijdens het door Marissa Nadler gezongen “Refractions”). Maar natuurlijk ook met de uitgelezen keuze aan gastvocalisten. Telkens slagen zij erin om de liedjes van countryqueen Gentry met zowel eer als liefde te behandelen. Misschien wel het meest opvallend is “Sermon”, dat via de inbreng van Margo Price een licht psychedelische gospeluitvoering krijgt. Merk ook op hoe hier een sample gelift wordt die gebruikt werd voor een van Johnny Cash’ ‘American Recordings’ (“run on / for a long time” in “God’s Gonna Cut You Down”). Of luister naar hoe respectievelijk Hope Sandoval (“Big Boss Man”) en Beth Orton (“Courtyard”) met hun stem bijzonder veel respect afdwingen.

The Delta Sweete Revisited is een fijn en exemplarisch album. Ook al omdat bij de integrale reprise inspiratie gehaald wordt bij enkele blues- en gospeltraditionals (zoals de grillige blues “Parchman Farm die hier door Carice Van Houten gezongen wordt bijvoorbeeld). Ook leuk: het zijn allen sterke vrouwen die hier het voortouw nemen en elk hun stem lenen aan deze hartverwarmende en vaak sprookjesachtige ode aan het genie van Bobbie Gentry (o.a. ook Susanne Sondfør, Vashti Bunyan, Phoebe Bridgers,…). Dat alleen al maakt van dit album een feestelijk gegeven. Hopelijk lezen ze bij Studio Brussel (de ‘Tijdloze’) even mee.

Volg ons op Spotify voor meer nieuwe muziek.

11 februari 2019

About Author

Philippe De Cleen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter