Live, Recensies

We Are Open (zaterdag) @ Trix: Belpop boven

Op dag twee van We Are Open maakten hiphop en elektronica plaats voor gitaren. Van de harde postpunk van Whispering Sons naar het fragiele getokkel van Audri of het Limburgse Astronaute. Het hoogtepunt was voor Jaguar Jaguar, die de belpop terug deed herleven.

Psycho 44

De rockband Psycho 44 trapte de tweede dag van We Are Open op gang. Het vijftal uit Grobbendonk is na een lange pauze terug van weggeweest. Hun debuutplaat uit 2013 deed bij sommigen nog een belletje rinkelen want de zaal stond al behoorlijk vol. Maar om half acht moet je behalve aanwezigheid nog niet teveel vragen van een publiek, de moshpits waar de band anders op kan rekenen, beperkten zich tot het knikken van hoofdjes. Nochtans ging Psycho 44 hard genoeg. Niet altijd met een vaste stem, maar wel met voldoende kabaal uit gitaren én synthesizers. Nieuw werk “CALL OF THE VOID” heeft iets meer melodie dan de oude herrie en zorgt dan ook voor wat goed geplaatste opfrissing. Toch kunnen ook classics als “All My Demons Have Distortion” bekoren, de ideale nostalgische trip wordt afgesloten met “Suburban Guide to Springtide”.

Marc Melià

Wie op dag twee van We Are Open de gitaren wilde ontsnappen, kon terecht in het Café bij Marc Melià, een Brusselaar met roots in Mallorca die zijn Prophet 08-synthesizer volledig kaalplukte. Hij werd bijgestaan door twee bandleden die drumden en voor extra toetsen zorgden. Melià neemt je vanaf de eerste noot mee op een trip naar buitenaardse elektronica. Op een zeer verfijnde manier bouwt hij nummers op uit het niets, zonder enige vooraf geprogrammeerde sequenties. Zo creëerde hij bijvoorbeeld ter plekke het geluid van krekels. Het ene moment ultravervreemdend, de andere extreem warm. Hoogtepunt was ongetwijfeld “Arpeggios #1” waarmee hij zijn publiek zonder woorden in een trance kon brengen.

Jaguar Jaguar

De echte headliner van dag twee was Jaguar Jaguar. De band bestaande uit drie leden van Lohaus (Thomas Lauwers, Emiel Raeymaekers en Dries Meeus), Jasper Segers (Soldier’s Heart) en Ruben Vanhoutte (Tamino) trok afgelopen zomer naar Spanje om er te werken aan nieuw materiaal. Dat werd geen kopie van Lohaus en ook geen mix van de drie bands, maar iets totaal anders. Jaguar Jaguar brengt belpop zoals we die kennen van J Bernardt en Warhaus met een knipoog naar vorige Artist In Residence bij Trix Tin Fingers. De vijf hebben al ervaring opgedaan in hun vorige projecten dus live verloopt alles vlekkeloos. Openen doen ze met het zwoele “Midnight Sun”, de synthesizers zijn subtiel en lossen op in het geheel. Zanger Thomas houdt zich duidelijk in op het grote podium en geeft Jaguar Jaguar zo nog meer slaagkansen. Jammer dat de bekendste hit “So Long” zo vroeg komt in de set. Bijgevolg loopt de bomvolle zaal dan ook al half leeg en missen zovelen de overige twintig minuten vol frisse songs.

St. Grandson

De affiche van We Are Open staat bol van De Nieuwe Lichting-winnaars. St Grandson mocht de trofee drie jaar geleden in ontvangst nemen. Maar na “Midnight Swim” werd het stil rond het project van Benjamin Decloedt. Op We Are Open keert hij terug met nieuw werk. Dat zo’n pauze deugd kan doen, horen we meteen. Decloedt wordt door een toetsenist, drummer en gitarist geflankeerd, maar die houden zich wijselijk afzijdig. Die geven de nieuwe songs extra body. “The Tide” krijgt extra elektronica. Toch blijft de stem van Benjamin de sterkte in zijn muziek. Opvallend is ook de opbouw die St. Grandson in zijn set brengt. We hebben alle vertrouwen in dit volgende hoofdstuk van St. Grandson.

Audri

Voor de 15e verjaardag van Trix, trakteerde de concertzaal ons op een vijfde podium tijdens We Are Open. In de kelders werd een repetitieruimte ingekleed als Silent Stage. Stillere acts konden er hun klein publiek recht in de ogen kijken. Eén van die acts was Audri. De Limburgs-Gentse singersongwriter kan je nog het best vergelijken met Regina Spektor of Daughter. Meteen wanneer ze opkomt, zet ze haar achterban aan het werk: een opname van vogeltjes. Die loopt heel de set door, wat meteen een warm gevoel geeft. Audri wisselt af tussen jazzy piano en gitaargetokkel. Het ene moment klinkt de muziek up tempo (“Fool’s Gold”) dan weer rustig en cosy (“Midsummer”). Hoewel ze alleen op het podium staat, zijn de backingtracks subtiel en storen ze niet. Hoogtepunt was ongetwijfeld het nummer dat ze opdroeg aan haar pas overleden oma. En het moment waarop ze niet goed weet wat ze als bindtekst moest vertellen. Tip: laat die praatjes maar zo, je muziek vertelt genoeg!

Whispering Sons

We Are Open werd dit jaar weer tot in de puntjes voorbereid: eigen merchandise, een mogelijkheid om in de vooravond stoofvlees met frietjes te eten, een tentoonstelling in de wandelgangen en perfect getimede optredens. Toch maakte de organisatie één foutje: geen enkele band naast Whispering Sons programmeren. Om twintig na twaalf blijkt het enige mogelijke optreden dat van de Limburgse band te zijn. Bijgevolg liep de club heel snel vol. De groep rond frontvrouw Fenne Kuppens heeft sinds hun winst bij Humo’s Rockrally al heel wat bereikt. Zo lanceerden ze eind oktober hun debuutplaat en mochten ze onlangs ook op de modeshow van Raf Simons spelen. In Trix is de Club duidelijk te klein voor hen. Fenne staart in de zaal als een bezetenen en de postpunk slaat aan op de eerste rijen. De rest van de zaal is vooral blij een melodie te herkennen op “Alone” en ook het luchtige “Time” scoort goed. In een outfit witter dan wit, ging frontvrouw Fenne wild te keer. Jammer, dat de toevallige passanten zich niet geroepen voelden om mee te doen.

Astronaute

Het Limburgse duo Astronaute mocht de Silent Stage afsluiten. Terwijl Sons de zaal afbrak, namen Myrthe Luyten en Bert Hornikx hun publiek mee op een rustige trip. Door het late uur werd er gevreesd op indommelen, maar dat was niet het geval. Het duo stelde hun nieuwste plaat Circle voor en daar zat genoeg tempo in om iedereen bij de les te houden. De twee zijn goed op elkaar ingespeeld. De drums van Bert zijn snedig en Myrthe neemt het gitaarwerk voor haar rekening. Haar stem vult meteen de zaal, die ze begrijpelijk niet durft aan te kijken: ‘Het nadeel aan stille muziek spelen, is dat ze ons altijd in zulke situaties steken.’ Het publiek op de Silent Stage zit angstaanjagend dicht. Maar net die kleine afstand maken de songs nog persoonlijker. “Bruises” bezorgt ons kippenvel, net zoals “Woman”. Enige puntje van kritiek is de woordkeuze van Myrthe. Zo horen we in twee verschillende songs Riverbank en even later komt ook creases in your shirt twee keer terug. Voorts was er op deze afsluiter niets aan te merken. De loop op het einde was bovendien goed gevonden!

Op We Are Open kregen we weer het beste van de vaderlandse muziekscene voorgeschoteld. We hebben gevestigd talent herontdekt (Zwangere Guy, Psycho 44, MDCIII, St. Grandson) en nieuw talent zichzelf zien bewijzen (Blu Samu, Tessa Dixson, Audri). Het is fijn om te zien én te horen dat België steeds vaker durft te experimenteren. Van optreden vanuit het publiek (Beraadgeslagen) tot jazz-gewijs improviseren op een synthesizer (Bombataz) en heel duistere kanten niet laten liggen (Whispering Sons). Nu maar hopen dat deze bands ook tot bij het grote publiek geraken.

10 februari 2019

About Author

Emma Vierbergen


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter