Live, Recensies

Cloud Nothings @ Botanique: Chromatisch steeds hoger rijzen

In de Botanique speelde Cloud Nothings ter promotie van hun recentste album Last Building Burning. Dat het lo-fi rock project hun terugkeer naar de harde rock dubbel wilde vieren, bleek doordat die plaat integraal werd gebracht. Daarnaast konden we ook nog meeschreeuwen met enkele oudere hits. Post-hardcore bands doen niet mee aan narcistische showtjes, Cloud Nothings liet dan ook hun instrumenten het vuile werk opknappen. Im not telling you all Im going through’ zong Dylan Baldi tijdens “Im Not Part Of Me”, hun beste nummer. Hij hield daad bij woord want buiten een How are you guys doing’ kregen we zijn babbelstem niet te horen. In het eerste deel zorgde dat voor wat afstand tussen artiest en publiek, maar misschien verdienen we dat als voorbehouden Belgenvolk? Naarmate het concert vorderde, rees de sfeer gelukkig steeds hoger.

En Attendant Ana had ons nochtans al stevig opgewarmd met hun uptempo indierock. De rotondezaal van de Botanique was al tot de bovenste trappen gevuld wat de zangeres uit Parijs wel kon appreciëren. Een halfuurtje lang serveerden ze ons noisey popnummers uit hun debuut Lost and Found.

De tickets waren allemaal over de toonbank gegaan en dus bracht Cloud Nothings een uitmuntende lichtshow. Nu eens donker, dan weer flitsend aan orkaansnelheid, dit schouwspel had goed gestaan op een festival voor een vijfvoudig aantal ogen. Net als op die recentste plaat speelde de band soms op het randje van het fysiek mogelijke. De drummer knalde een paar keer zo snel dat hij de maat voorbij ging en wij ons behoedden voor een chaotische puinhoop. Evenwel viel hij weer in het normale doch ook scherpe tempo, alsof er niets gebeurd was.

View this post on Instagram

@cloudnothings @botanique_bxl ☁

A post shared by Jannes Thijsbaert, 24 (@jannesthijsbaert) on

Toch hadden de jongeheren uit Cleveland, Ohio bijzonder weinig materiaal bij zich. Geen van hen moest wisselen van gitaar en drummer Jayson Gerycz bediende naast zijn snare, hihat en bas slechts één trommel en één crash. Minstens één drumstok moest eraan geloven die een wagende concertganger van het podium kon vissen. Hoewel de snare naar het einde toe echt te hard stond, waren wij ernstig onder de indruk van de slagkunsten die deze trommelmeester uit zijn minimale opstelling kreeg. Baldi en zijn metgezellen deden erg hun best een evenwaardig pak rammel te produceren. Ook de geluidsmixer had zijn handen vol om de vurige nieuwe nummers te kanaliseren. Net als op de plaat zorgde dat soms voor een kluwen van lawaai. Last Building Burning vloeide dan wel volledig door de spreekbuizen, maar Baldi vertelde ons dat niets waardoor het pas naderhand opviel.

We beleefden een eerste climax bij gitaarapotheose van “The Echo Of The World”, maar verloren onze aandacht weer even bij “Dissolution”, dat een noise epos wil zijn maar zijn doel voorbij schoot. Daarna kwam het tweede deel van het optreden, met nummers die al langer gekend zijn. Ook het publiek kwam los en er werd gretig meegezongen en rondgesprongen. Na vrijwel elke song volgden applaussalvo’s als tegenaanval op de schreeuwende amps. Iets rustigere plaatjes als “Modern Act” zorgden voor een welgekomen afwisseling tussen de anders zo hevige beuken. Cloud Nothings gaf zo een agressieve show met enkele dipjes.

Setlist:

On an Edge
Leave Him Now
In Shame
Offer an End
The Echo Of The World
Dissolution
So Right So Clean
Another Way of Life
Modern Act
Now Hear In
Enter Entirely
Psychic Trauma
Darkened Rings
Stay Useless
I’m Not Part of Me

Wasted Days (bis)

Facebook / Twitter / Instagram Site

4 februari 2019

About Author

Renaat Senechal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter