Live, Recensies

Hooverphonic @ Koninklijk Circus: De onzekere zekerheid

Het was groot nieuws toen Hooverphonic dit jaar aankondigde dat ze een nieuwe zangeres in de band hebben, en wat voor een. De 17-jarige Luka Cruysberghs won niet alleen The Voice, maar ook het muzikale hart van Alex Callier. Ondertussen trokken ze al samen door Amerika en speelden ze al enkele festivalshows zoals op Crammerock op het einde van de zomer. Met hun kersvers nieuw album Looking For Stars staan ze op het einde van het jaar in de Lotto Arena, maar gisteren stelden ze het op uitnodiging van Le Soir al eens in het Koninklijk Circus voor. In een bijna twee uur durende show kregen we een aangename mix tussen oud en nieuw, waarbij Cruysberghs telkens weer opnieuw mocht schitteren.

Het was gisterenavond in het Koninklijk Circus drie voor de prijs van één. Het Luikse project Condore mocht als eerste het grote podium van de Brusselse zaal bewandelen en kreeg een halfuur om zichzelf aan het publiek voor te stellen. Hun muziek is enorm vergelijkbaar met die van Agnes Obel, de Deense schone die in België enorm populair is. Ondanks mooie nummers reageerde het publiek steeds redelijk lauwtjes en zo ontstond er spijtig genoeg geen magische sfeer. Of het aan de eentonigheid van de set of hun onbekendheid lag? Waarschijnlijk een combinatie van de twee, maar als ze blijven groeien, kan er iets heel moois ontstaan.

Montevideo, de tweede band van de avond, moest van niet ver komen, want hun oorsprong ligt in Brussel. De band is al enkele jaren bezig, maar een doorbraak in Vlaanderen lukte hen nog niet en zien we niet meteen gebeuren. Ze stelden in hun show hun komende album Temperplane voor, waarmee ze in februari ook in de AB Club zullen staan. Ondanks dat hun muziek best te pruimen viel en er strakke nummers in de set voorkwamen, klopte er live iets niet. De show kwam iets te cliché en gemaakt over, vooral omdat het leek dat frontman Manu Simonis de coolness van Tom Barman probeerde te immiteren. Sfeer kwam ook deze keer niet helemaal naar boven. 

De zaal was helemaal volgelopen toen hoofdact Hooverphonic vijf minuten vroeger dan voorzien het podium opkwam. De twee nieuwe nummers “Concrete Skin” en “Lethal Skies” vormden de opening van de show en bewezen meteen dat Luka de meest geschikte, nieuwe zangeres is die Alex Callier zich had kunnen wensen. Glashelder trof ze al haar noten alsof het niets was en verblufte ze man en macht. Waarom ze dan zo onzeker op het podium stond, weten we niet, want dat is door haar straffe vocale capaciteiten nergens voor nodig. Tijdens “Vinegar & Salt”, waarbij ze enkel door een elektrische gitaar begeleid werd, zong ze bijvoorbeeld een lange, innemende toon die we niet vaak live te horen krijgen.

Hooverphonic heeft de laatste jaren heel wat dingen uitgeprobeerd en zo konden ook de orchestrale nummers absoluut niet ontbreken in de set. Het symfonische nummer “Anger Never Dies” werd strak, maar eveneens sterk uitgevoerd net zoals de gigantische hit “The Night Before” waarbij we andermaal aan Luka’s lippen hingen. Met de pluimen ging ook hun Belgische wereldhit “Mad About You” lopen, want anno 2018 straalt het nummer nog evenveel James Bond uit als vroeger. 

Een ander typisch kenmerk van Hooverphonic is de catchy baslijn. In o.a. de nieuwe nummers “Uptight” en “Horrible Persons” vormden ze de rode draad, maar ook in het enthousiast gebrachte “Jackie Cane” speelt de baslijn een essentiële rol waardoor het tempo wat omhoog getrokken wordt. Afwisseling is duidelijk de sleutel van een goede Hooverphonic show, want tussen de snellere nummers door vind je ook rustigere nummers zoals “Sleepless”, waarin de jonge frontdame haar vrouwtje goed wist te staan.

Naar het einde toe kregen we nog eens de brede waaier van Hooverphonic te horen. In “Badaboom” trokken we een Parijse dansvloer op, terwijl we met “Amalfi” langs de Italiaanse kunst zweefden. Met “Sometimes” en “2 Wicky” katapulteerde Hooverphonic ons meer dan twintig jaar terug in de tijd, door de nummers in originele versie te brengen. Afsluiten deden ze dan met “Longtime Gone” waar elektronische geluiden de bovenhand namen. Alle facetten van de Belgische band werden ook naar het einde van de show toe op een straffe manier gebracht en dat maakt Hooverphonic zo uniek.

Subliem. Zo kunnen we het concert van Hooverphonic samenvatten. Geen grootse visuele show, maar wel enthousiast gebrachte nummers vormden de kern van de show. Ster van de avond was zonder twijfel de fascinerende stem van Luka Cruysberghs, die ook het grootste applaus in ontvangst mocht nemen. Met haar onzekere presence bracht de 17-jarige de nummers met een straffe vocale zekerheid, waardoor ze ons helemaal rond haar vinger wond. Het nieuwe album Looking For Stars kreeg door de evenwichtige setlist genoeg aandacht, maar klassiekers werden niet vergeten. Na één uur en vijfenveertigminuten kunnen we alleen maar besluiten dat Hooverphonic nog steeds een excellente live band is, die ook de Lotto Arena helemaal zal inpalmen.

Setlist:

Concrete Skin
Lethal Skies
Ether
Vinegar & Salt
Heartbroken
Anger Never Dies
Horrible Person
Eden
Romantic strak
Sleepless
Jackie Cane
The Night Before
Hiding In A Song
Mad About You
Uptight
One Two Tree
Badaboom
Looking For Stars
Amalfi 

Happiness
Sometimes 

2 Wicky
Longtime Gone

18 november 2018

About Author

Maxim Meyer-Horn


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter