Live, Recensies

Jera On Air 2018: Punk is helemaal niet dood

Festivals, festivals, festivals. Eender waar de wind je brengt, kom je ze tegen en elke keer opnieuw is het genieten op het moment zelf en afzien de dag erna. Met onze gooitentjes onder de arm en veel te zwaar beladen met allerlei bijkomstigheden trokken we vrijdagochtend naar Ysselsteyn te Nederland. Daar streken enkele grootheden uit de punk/hardcore/metal-wereld neer en werden we overladen met een hoop kleinere groepen die bij wijlen zeker niet moesten onder doen.

Zelfs de ruigste punker en stoerste metalhead konden niet opboksen tegen de rauwe kracht van de natuur en moesten zichzelf dus insmeren tegen de allesvernietigende stralen van de zon. Als dat gebeurd is, wordt het dringend tijd om een eerste blikje bier te kraken en daar lijkt op festivals als deze nooit een tekort aan te zijn. De aanleiding tot enkele vreemde taferelen op de camping en de wei. Rare snuiters in de meest onnozele outfit dansen, springen en huppelen in het rond. Een normaal persoon zou er zo nog niet willen uitzien op de meest epische vrijgezellenavond aller tijden, maar de lijn der schaamte ligt bij sommigen precies wel erg laag.

Eenmaal aangekomen op de wei lijkt het toch eerder een stofmasker dat wel eens van pas zou kunnen komen. Veel stof op de grond, maar tijdens elk optreden lijkt een kudde wilde gnoes door de tent te razen, waardoor de witte t-shirts niet lang wit blijven. De randanimatie hielp ook niet echt. Midden op de wei stonden enkele bmx’ers hun kunstjes te vertonen om na een sprong van behoorlijk kaliber alle remmen dicht te smijten in het stof. Vermakelijk dat wel, maar het pakt op de longen. Tijd voor muziek dan maar.

Elk podium op Jera On Air staat geposteerd binnen een tent. Dat was bakken bij deze temperaturen, maar de meesten waren al lang blij van eens uit de zon te kunnen staan. Op de twee ‘grote’ podia volgden de bands elkaar in een hels tempo op. Slechts vijf minuten pauze voor onze arme trommelvliezen en er stond alweer iemand tegen de beuken. Zoals het punk tegenwoordig betaamt, zal de boodschap vaak politiek correct getint zijn. Preken over gelijkheid van man en vrouw, tegen racisme, Trump en politiegeweld zijn schering en inslag. Bands als Stray From The Path, Anti-Flag en Frank Carter & The Rattlesnakes laten geen kans voorbij geen om hun ideeën en gal te spuien over een grote groep mensen. Gelukkig zorgden diezelfde bands ook voor muzikale hoogtepunten en kon er af en toe ook eens een kwinkslag vanaf. Toen Frank Carter een fan zag staan met een waterpistool vroeg hij er meteen na om dan lachend te constateren: “I’m definitely the daddy now!”.

Op de twee hoofdpodia stonden nog enkele grote namen die het mooie weer verzorgden zoals Less Than Jake, Lionheart, Neck Deep, Billy Talent en Satanic Surfers, maar in de kleinere tent mochten we ook enkele leuke groepen aanschouwen. Zo was Our Hollow, Our Home een van de betere metalcore-shows die ondergetekende de laatste tijd heeft mogen aanschouwen. Beukende breakdowns, diepe grunts gevolgd door een honingzoet refrein: zo heeft een beer het graag.

Terug op de camping zorgden de in grote getale aanwezige Duitsers (die hebben niets beters meer te doen natuurlijk) voor de sfeer. Met de smartphone in de hand loonde het af en toe wel om Shazam open te hebben staan, maar ’s morgens vroeg in een bloedhete tent is het vaak niet het eerste wat je wil horen. Twee dagen bakken, braden en headbangen zorgde voor heel wat kleine oogjes en duttende mensen schoten als paddestoelen uit de grond. Helemaal politiek gebrainwasht en fysiek gebroken keerde iedereen huiswaarts, maar wees er maar zeker van dat iedereen volgend jaar terug op post is.

2 juli 2018

About Author

Joren Cloet


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter