A Perfect Circle - Eat The Elephant (★★½): "Heerlijke melancholie die helaas soms wat vermoeit"
Albums

A Perfect Circle – Eat The Elephant (★★½): “Heerlijke melancholie die helaas soms wat vermoeit”

Veertien jaar na hun derde studio album is A Perfect Circle terug met Eat The Elephant, waarop we zien dat de band zelf nog steeds niet goed weet waar ze thuishoort. Waar ze die vreselijke albumcover gehaald hebben bijvoorbeeld, god weet waar hun inspiratie zit. Het album zelf zit echter vol heerlijk depressieve melodieën die helaas soms wat vermoeien.

De supergroep maakte in begin 2000 snel naam met nummers als “Judith” en “The Outsider”, die een hele horde Tool fans aantrokken. Het zijproject van zanger Maynard James Keenan werd er bijgevolg al snel het melodieuze broertje van genoemd. Maar de zoektocht om uit de schaduw te treden van ‘die andere band’ bleef moeilijk. Na twee succesvolle albums kwamen een bizar coveralbum, een resem remixen en vier live albums. Nu lijkt A Perfect Circle zelfs volledig te willen breken met de rock traditie, al blijven de schimmen van hun verleden toch doorschijnen.

Laat ons duidelijk zijn: dit is een goed album, de nummers zijn inventief geschreven maar toch vrij toegankelijk, Keenan is nog steeds een unieke zanger en excentrieke frontman. Het probleem is niet de negatieve punten die te vertellen zijn, wel het tekort aan positieve. Dit album biedt weinig nieuws dan wat we in de drie voorafgaande singles te horen kregen.

De sfeer is samenhangend en steevast somber, melancholie is een understatement. De depressieve maar hemelse melodieën van gitarist en componist Billy Howedrel grijpen je meermaals naar de keel. Soms is het zelfs wat te veel van het goede, zo heeft eerste single “Disillusioned” een triest pianospel van meer dan een minuut als middensolo, waarna het nummer gewoon weer hernomen wordt. Het titelnummer “Eat The Elephant” en “Feathers” zijn dan weer prachtige voorbeelden van deze techniek. Sessiedrummer Jeff Friedl speelt veel gesofisticeerder dan nodig, maar dit steekt niet af tegen de rest, het is zelfs aangenaam om er op te letten tijdens een album waar niet altijd evenveel op gebeurd.

Soms wordt er gehint naar een zwaarder segment, maar die verwachting wordt nooit ingelost en verdwijnt meestal weer in de triestesse van de strofe. Zo heeft “The Doomed” een opbouw van twee minuten met een climax van één seconde. Meer dan eens is verwarring een gepastere term dan verwondering. Alleen “By And Down The River” heeft een vermeldenswaardige gitaarinput die meer is dan een melodie of korte ritmesecties. Gitaarhooks, pianolijnen en zelfs een viool, een half orkest en een koor zijn soms te horen. Het is een reeks dynamische ballades die allemaal rustig naar een harmonisch crescendo opbouwen, zonder echt te verbazen.

Lyrisch projecteert Keenan zijn typische bedenking bij de kleinburgerlijkheid in de moderne wereld, over angst, narcisme en ironie. De hele band houdt zich als het ware in om de stem van Keenan helemaal te laten ontplooien. Dit is de enige constante in de plaat, want elk nummer heeft een andere muzikale vorm. Rock of niet, Eat The Elephant biedt iets wat de laatste tijd bij veel grote rockband ontgaat: inhoud. Wie dit aanvaardt zal zeker kunnen genieten van deze langverwachte plaat.

A Perfect Circle tourt deze zomer door Europa met een stop op Graspop op 24 juni. Verder spelen ze ook in de Lotto Arena op 7 december.

Facebook / Website / twitter / instagram

30 april 2018

About Author

Renaat Senechal


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Newsletter