Albums, Recensies

Flatbush Zombies – Vacation in Hell (★★★★): Welkom in een wondermooie onderwereld

v.l.n.r: Meechy Darko, Zombie Jewice & Erick Arc Elliot

Iets meer dan twee jaar, zo lang was het stil rond de rapgroep Flatbush Zombies. Het trio, bestaande uit Meechy Darko, Zombie Jewice en producer Erick Arc Elliot, brak in 2016 door met hun sterke debuutplaat 3001: A Laced Odyssey. Ondertussen laten ze al zes jaar op een onafhankelijke manier een frisse wind door het hiphopwereldje waaien. Vacation In Hell is hun tweede volwaardige studioalbum, eentje waarop de Zombies nog verder gaan in hun muzikale diversiteit en daarvoor ook hulp krijgen van een aantal interessante gasten.

Vacation in Hell is een directe verwijzing naar de twee jaar waarin de groep redelijk inactief was. “Het leek misschien alsof we op vakantie waren, maar eigenlijk willen we op deze manier laten zien waar we aan gewerkt hebben. Sommige rappers brengen tien mixtapes uit op twee jaar tijd, wij besteden graag wat meer tijd aan onze muziek”, aldus Meech. Het openingsnummer “HELL-O” zet alvast de toon. Erick en Jewice zorgen voor een stevig begin waarop ze bar voor bar afwisselen tot Meech op een rauwe manier het nummer afrondt. Hoewel de verwoestende beat een klassieke zombiesound creëert is dit het enige nummer waaraan Erick niet gesleuteld heeft: “De fans hebben meteen het gevoel dat we terug zijn, maar ironisch genoeg is dit juist het nummer waar ik niets op geproducet heb.”

“Vacation” zorgt ervoor dat we eindelijk op vakantie vertrokken zijn. De laatste single voor dit album heeft met Joey Bada$$ als feature een stevige troefkaart in handen, maar het is vooral Jewice die met een catchy refrein het verschil maakt. Bada$$ herinnert er ons wel nog even aan dat hij als ghostwriter (‘Rockstar’) tegenwoordig meer geld verdient dan als rapper. Het vrolijke vakantiegevoel wordt daarna wel onderbroken door een trio van bangers. Op “Mr. Bison”, “Headstone” en “Big Shrimp” maken de Zombies gebruik van hun succesrecept: stevige beats, verfrissende instrumentals en snedige verses. Dat laatste nummer voorziet Jewice trouwens van een autotune refreintje, een primeur voor Flatbush Zombies.

Hoewel de groep oorspronkelijk bekendheid verwierf met een extreem harde rapsound, lijken de Zombies daar op het tweede deel van het album afstand van te doen. Wij durven stellen dat de vele features daar voor iets tussen zitten. A$AP Twelvyy bijvoorbeeld, de jonge protegé van A$AP Rocky, werkte al eerder samen met Flatbush Zombies en levert met “Leather Symphony” nog maar eens een pareltje af. Dieper op de plaat wordt de connectie tussen Flatbush Zombies en de A$AP gang nog duidelijker, wanneer Meech op “YouAreMySunshine” een prachtige hommage aan de betreurde A$AP Yams brengt. Het nummer is pakkend: “No lie, I stopped getting high when we lost Yams // I was there the night he died, he was blue cold in my hands…”

Op “Crown” slaan de Zombies de handen in elkaar met niemand minder dan Portugal The Man. John Gourley en Erick Arc Elliot zijn homies, de samenwerking verliep dan ook op een natuurlijke manier. Hoewel de indie-band een meer poppy gevoel met zich meebrengt, slaagt Erick erin om die sound te combineren met intrigerende drums. Het resultaat is experimenteel, maar zeker bewonderenswaardig.  Interessant weetje: in het refrein zingt Portugal The Man: “I’ve been gloomin’ and boomin’ so long”; Gloomin’ and Boomin moest oorspronkelijk de titel van zijn recentste album Woodstock worden.

Tussendoor pinken we ook nog even een traantje weg bij het emotionele “Trapped”, waar Meech zijn eigen dood zomaar even in scène zet: “To all my fans, I’m truly sorry that I have to end it, but keep your minds open and my verses in your memory // In disbelieve, at least I made it to a quarter century, just tryna give you a good ending for the documentary.” Meteen daarna krijgen we met “Best American” een politiek (en catchy) statement waarop de Zombies hun geladen mening niet onder stoelen of banken steken: “Really wanna see a difference, kill some politicians // “Red man get executed and forgotten, black man spent 200 years picking cotton.”

Hoe dieper op de plaat, hoe diepgaander de features. We schreven al eerder over de vertederende single “U&I”, waarop de stem van zangeres Dia gesampled wordt om het nummer te begeleiden. Op het gelijkaardige nummer “The Goddess” laat ook singer-songwriter Dave B zich van zijn gevoeligste kant zien. Beide tracks weerspiegelen de productiegenialiteit van Erick, hij slaagt in het creëren van unieke vibes met simpele maar doortastende instrumentals. Ook youngsters Nyck Caution en Denzel Curry maken hun opwachting, respectievelijk op “Misunderstood” en “The Glory”. Die eerste blinkt uit met een motiverende hook, de tweede mag het album helpen afsluiten op een introspectieve manier.

Hoewel het via sociale media de voorbije jaren iets makkelijker werd om door te stoten vanuit de underground, heeft Flatbush Zombies een lange weg achter de rug. Met Vacation In Hell verstevigen ze ongetwijfeld hun positie in het competitieve rapwereldje. De plaat mag dan geen definieerbare rode draad hebben, de Zombies excelleren in muzikale diversiteit en hebben vooral een tijdloos album afgeleverd. De waarde daarvan wordt meestal pas vele jaren later ingezien. See you in Hell.

12 april 2018

About Author

Jonas Malfait


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Newsletter