Albums, Oude Bekenden, Recensies

Neil Young – Hitchhiker (★★★★): Een breekbare tijdmachine

“You ready Briggs?” vraagt de jonge Neil Young aan zijn producer. Wat volgt is 33 minuten aan pure, rauwe muziek. Met uitgeklede versies van hits en een handjevol eerder onuitgegeven materiaal is Hitchhiker een absolute zegen voor de fans en modale muziekliefhebbers.

Het jaar is 1976, Neil Young stapt de Indigo Studios in Malibu binnen met niets anders dan een gitaar en een harmonica. Hij besluit een 10-track album op te nemen op één dag tijd, met enkel pauzes voor “weed, beer or coke”.

Titeltrack “Hitchhiker” is een nummer waar Neil Young al jarenlang mee in de knoop ligt, na vele aanpassingen en revisies kreeg dit nummer dan eindelijk zijn kans om officieel het levenslicht te zien.
“Hitchhiker” vertelt het eenzame verhaal van drugsgebruik en is naast de titeltrack ook een perfecte weerspiegeling van de sfeer waarin dit album werd opgenomen. Ondanks de overflow aan lichte folk en stukjes opvrolijkende mondharmonica draagt dit album een donkere, eenzame boodschap met zich mee.

Ook “Powderfinger”, één van de drie nummers dat drie jaar later een plaats zou krijgen op “Rust Never Sleeps”, krijgt deze stemming mee. Het nummer is herleid tot het absolute minimum waardoor het een totaal nieuwe, breekbare dimensie krijgt.

Onuitgebrachte nummers krijgen vaak (terecht) de connotatie van “net niet goed genoeg”.
Neil Young leek echter het juiste moment af te wachten om “Hawaii” en “Give Me Strength” met de wereld te delen. De eerstgenoemde is een mysterieuze ballade die eerder onafgewerkt aanvoelt, maar ook dit draagt bij aan de sfeerschepping van het album. “Give Me Strength” is ééntje voor de fans. Young gaf dit nummer regelmatig een plaatsje op zijn setlists waardoor het geen volledige onbekende meer is. Dat een sterk nummer als “Give Me Strength” nooit eerder een plaats kreeg op een album, zegt meer over het ander materiaal dan over de kwaliteit van dit nummer.

Hoewel “Hitchhiker” meer als veertig jaar geleden op één dag werd afgewerkt, kan er niet gezegd worden dat het een nonchalant samenraapsel van nummers is. “Hitchhiker” is een bevestiging van een prachtige carrière en geeft ons een inkijk in het het creatieve proces van een muzikaal genie. Aan te raden is om dit album te consumeren op een zondagnamiddag terwijl je 33 minuten achterover leunt in je zetel.

 /  / 

13 september 2017

About Author

Simon Van Herzele


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *