Albums, Recensies

Trailer Trash Tracys – Althaea (★★½): Verlammende vakantie in een utopie

De Londense groep Trailer Trash Tracys heeft haar tweede album Althaea af. Wij mochten al eens luisteren en ondervonden dat het album toch wat overtuigingskracht mist. Het duo Suzanne Aztoria en Jimmy Lee startten hun eigen band met een focus op shoegaze, dream pop en noties van het psychedelische genre. De band begon een veelbelovend parcours aan live optredens en speelde zelfs als het voorprogramma van kanjers als The xx, The Vaccines en The Kills. Met hun debuutalbum Ester uit 2012 experimenteerde het duo hevig met het shoegaze en het psychedelisch genre, gemixt met de zoetgevooisde stem van zangeres Suzanne Aztoria. In Althaea daarentegen lijkt de nadruk eerder te liggen op zachte, dromerige soundscapes met het vertrouwde gezang van Aztoria. Op zich geen kwade combinatie, maar overdaad blijkt zoals altijd gemakkelijk de boel te bederven.

Althaea heeft een heel coherente sfeer die doet denken aan een reis naar een paradijselijk Aziatisch/ buitenaards eiland. Het gehele album steunt op de formule van de zachte stem van Suzanne die de meest dromerige mentale oases weet op te roepen, samen met exotisch klinkend slagwerk en synths. Het sleutelwoord dat tijdens het luisteren opkomt, is zonder twijfel ‘vakantie’, maar zoals bij alle vakanties is evenwicht tussen relaxen en actie cruciaal vooraleer de verveling opduikt. Trailer Trash Tracys neemt ons mee op een all-in luxe vakantie waar alles goed klinkt tot de vraag opduikt: “maar is er hier ook eigenlijk iets te doen?”. De dromerige sfeer komt heel goed over door het exotische slagwerk, zwevende synths en zang van Suzanne. Maar kan met momenten evengoed saai overkomen als je niet in zo’n ‘dreamy mood’ bent.

“Eden Machine”, het tweede nummer van het album, werd eerder al gepubliceerd door de band. En is een nummer die een goeie impressie geeft van hoe het verdere album klinkt: Aziatisch klinkende synths, een tokkelende harp en een golvend ritme nemen ons meteen mee naar een of ander exotisch droomeiland waar we in de watten worden gelegd door de honingzoete stem van Aztoria. Daarna is het wachten tot “Siebenkäs” vooraleer we terug een noemenswaardig nummer krijgen na een nietszeggende “Gong Gardens”. “Siebenkäs” is met een sprankelende xylofoon en een luchtig refrein een zomerlied ten top, en is voor ons daardoor ook een van de betere nummers van het album.

Wat daarna volgt, is een reeks nummers waarin de gekende formule van Althaea net iets té hard begint door te wegen. Waardoor de aandacht het wat af laat weten tijdens het luisteren. “Betty’s Cavatina”, “Casadora” en “Singdrome” blijven als individuele nummers niet echt hangen en klinken telkens ook zeer gelijkaardig. Uiteindelijk roept “Kalesa” ons met vrolijk slagwerk terug bij de pinken, waarna “100 Aspects Of The Moon” het album afsluit met de psychedelische trip waar we stiekem al de hele tijd tijdens het luisteren van het album op hadden gewacht.

Althaea is een heel coherent en sterk samenhangend album, maar het wordt net íets te veel van het goede. Van de tien nummers zijn er toch zeker vier die we zullen onthouden, maar daar staat tegenover dat we tijdens de rest van het album de aandacht dreigen te verliezen. Althaea gebruikt haar formule van dromerig gezang, exotisch slagwerk en synths teveel op eenzelfde manier en mocht wel wat meer variatie gebruikt hebben in de overige zes nummers. Wie Trailer Trash Tracys wel eens live aan het werk wil zien kan dit op 3 oktober in de Trix in Antwerpen.

 

 

FacebookWebsiteTwitter

11 augustus 2017

About Author

Wietse Vergauwe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *