Albums, Recensies

Cocaine Piss – Piñacolalove (★★★½): Verlangens, vandalisme en jezelf vermenigvuldigen

Alsof het slechts een kwestie is van die gitaren vast te pakken, komt Cocaine Piss alweer met een nieuwe release op de proppen: Piñacolalove. In tegenstelling tot het voorbije jaar is dit geen langspeler (nou ja), maar een EP van pakweg dertien minuten. Voor de gelegenheid wordt bovendien samengewerkt met enkele bevriende acts die elk hun eigen interpretatie geven op nummers van de voorgaande plaat.

In een niet zo ver verleden is Cocaine Piss begonnen als grap. Door onverwacht succes is alles extreem geëscaleerd. Momenteel hebben deze Luikenaren reeds twee albums en drie EP’s op hun palmares staan. Bovendien is dit gekke kwartet bijna op wekelijkse basis op het podium te vinden over heel Europa.

De spits wordt afgebeten door het gelijknamige “Piñacolalove” en brengt een instant ‘in your face’ attitude met zich mee. Iets zegt ons dat verliefdheid hier mee gemoeid is, waarop vocaliste Aurélie Poppins het volgende begint uit te kramen: ‘my palms are getting sweaty, I can feel my heart beating and the room is getting smaller.’ “Candy” lijkt in eerste instantie hier op in te spelen en droomt over je verlangens. Uiteindelijk lijkt het toch aannemelijker dat het om een object gaat. Tenzij je van veel glitter houdt in je seksleven. Ieder zijn fetisj. Wij oordelen niet.

Met “Treehouse” lijkt een identiteitscrisis te ontpoppen. ‘She will never be a boy, in a treehouse.’ Alles escaleert echter snel, want na een kleine twee minuten blijft van die boom slechts een hoopje as over. “Inner Unicorn” speelt op deze miserie in en roept op dit alles te verwerpen. Creëer je eigen utopia, raad Aurélie ons aan met de (eerder expliciete) boodschap: ‘Let’s build a kingdom of glitter and we will multiply like rats.’ “Nostalgia II” past perfect als aftermath van deze orgie. Iedereen is uitgeput. Levenloze lichamen liggen verspreid over het ‘weiland’. Waar je ook gaat zijn lichaamsvloeistoffen te bespeuren. Een plotse chaos breekt los wanneer duidelijk wordt dat deze droom geen eeuwige werkelijkheid kan worden.

Onmens neemt hier de fakkel over met een door moddervette synthbeats en ijzingwekkende vocalen bezeten “Ugly Face On”. Met zijn ukelele brengt Lord Hicks vervolgens een feelgood versie van “Happiness”, die dankzij het meermaals herhalen van het woord ‘masturbation’ onze dag helemaal opfleurt. Als afsluiter brengt Tommy La Menace een country-geïnspireerde “Sex Weirdos”. Denk aan een kerel op een banjo die eindeloos ‘we are all sex weirdos’ herhaalt. Enkel wanneer je die harde gitaren wegneemt, valt pas echt op hoe hilarisch de teksten van Cocaine Piss eigenlijk zijn.

Cocaine Piss levert een gelijkaardige formule als voorheen, maar dan net iets vinniger. Met thema’s van je grootste innerlijke verlangens via het vandaliseren van natuurgebieden tot het oneindig vermenigvuldigen van jezelf, schiet Cocaine Piss met scherp. Verrassen doet het niet, maar de bestaande fanbase is hier zeker een tijdje mee zoet. Piñacolalove wordt 14 juli 2017 gereleased en gelijktijdig voorgesteld op Dour Festival.

Facebook / Bandcamp

 

10 juli 2017

About Author

Mathias Bex


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *