Albums

Trevor Sensor – “Andy Warhol’s Dream” (★★½): verkommeren tussen middelmatige folkrocksongs

Trevor Sensor is een 23-jarige singer-songwriter die aangesloten is bij het platenlabel Jagjaguwar. Zijn debuut EP Texas Girls and Jesus Christ werd bejubeld door critici en hij werd zelfs vergeleken met the one and only Bob Dylan. Het leek ons dus wel de moeite om zijn eerste langspeler, Andy Warhol’s Dream, eens te beluisteren.

Openen doet Trevor Sensor met de tweede single van de plaat, “High Beams”, voor ons ook meteen het hoogtepunt van deze plaat. De ruwe stem van Trevor Sensor speelt hierin de hoofdrol, begeleid door piano, drums en gitaar. Dit is een van de weinige momenten op de plaat waar hij er in slaagt om de emotie over te brengen die hij wil met zijn muziek. Na de degelijke openingstrack kabbelt de plaat verder via “Lion’s Pride” en “On your Side”, waar met alle moeite van de wereld  niet veel speciaals over te vertellen valt.

Gelukkig schakelt Trevor Sensor terug een versnelling hoger met “Reapers Man”, wat absoluut nodig is als hij niet wil dat wij in slaap vallen tussen al die middelmatige liedjes. Het is letterlijk een van de snellere liedjes van de plaat en er zitten zelfs een paar noemenswaardige gitaarstukjes in. Daarnaast heeft het ook een catchy refrein, alles wat een ideale folkrock song dus nodig heeft. Dit hoogtepunt wordt opgevolgd door een ander opvallend nummertje: “Stolen Boots”. Voor het eerst probeert Trevor Sensor eens wat anders met zijn stem: hij gaat enkele keren de hoogte in en dat bevalt ons zeker. Voor de rest is het een rustig nummer waar Trevor gewoon zelf lekker meeneuriet met zijn muziek.

In de helft van de plaat krijgen we nog eens één van de drie singeltjes te horen, de laatste en tevens ook de minst goede, “Andy Warhol’s Dream”. De titeltrack maakt enkele keren gebruik van synths die een elektronische toets geven aan het geheel, wat tot voordien nog niet gebeurde. Onze beer vindt persoonlijk dat Trevor het beter bij zijn gitaar en piano hield. Als we dan toch een pluspuntje moeten aanwijzen op deze single: de manier waarop hij gebruik maakt van zijn rauwe stem is zeker niet voor de hand liggend, maar eens zo aangenaam om te horen. Op “It Wasn’t Good Enough” doet Trevor Sensor het voor het grootste deel enkel en alleen met zijn gitaar, stem en een tamboerijn. De drum valt pas op het einde in en dat is zeker iets wat voor wat vernieuwing zorgt op de voor de rest middelmatige plaat.

Op “Sedgwick” worden we alweer verrast door elektrische gitaar met een sterk effect op, wat gedurende heel het nummer een soort van gekraak creëert. Het is niet per sé slecht maar het zorgt voor een iets te drukke sfeer, gelukkig is het een relatief kort nummer. “In Hollywood, Everyone Is Plastic” gaat terug naar het begin van de plaat: piano, eenvoudige drums en gitaar. Geen uitmuntend lied maar het voelt terug beter aan na enkele experimentjes van de folkrocker. Daarna volgt het derde hoogtepunt, “The Money Gets Bigger”, de eerste teaser van deze CD. De track wordt ingezet door enkele pianoakkoorden, wat direct een vrolijkere sfeer geeft dan de rest van de album. Het refrein heeft dan ook nog eens een hoog meezinggehalte, in combinatie met de lyric ‘I’m gonna be someone tonight’, zorgt dit voor een hoopvolle sfeer. Eindigen doet Trevor Sensor in stijl, met een akoestisch nummertje, “Starborne Eyes”. Een rustig einde voor een bewogen plaat.

Trevor Sensor koos ervoor om met zijn eerste twee singles ook meteen zijn hoogtepunten weg te geven. Sensor is gezegend met een uitzonderlijk stemgeluid, dus hadden wij gehoopt dat hij ook muzikaal net iets meer ging geven. Hij probeert zeker te experimenteren, maar het is nét niet goed genoeg. Meestal was zijn stem het hoogtepunt en dat vonden wij jammer! Zeker geen slechte plaat, maar wij had net iets meer verwacht.

Facebook / Website / Instagram

16 juni 2017

About Author

Bauke de Langhe


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *