Live, Recensies

Meuris @ AB: Naast de scherpe maatschappijkritiek spuit Meuris ook (ouderwetse) liefde door de megafoon

Door de miscommunicatie van een veiligheidsmedewerker van de AB omtrent de afzegging van het optreden vanavond, Jose James welteverstaan, werd onderstaande beer nog net niet wandelen gestuurd. Hierdoor misliep onderstaande wel het openingsnummer. In een goedgevulde AB Club blijkt dat Meuris (& band) al meteen onder stroom staat. Charisma en podiumprésence heeft de sympathieke Limburger in overvloed en dat maakt het optreden tot één langgerekt aangenaam luister- en kijkstuk. Centraal staat Meuris zelf die met wilde maar oprechte gebaren zijn muzikanten verder aanvuurt. Eens als luchtgitarist of -drummer, dan weer gaat hij als een gek tekeer met het tamboerijn. De constante (en het fascinerende) is de passie en de energie die Meuris telkens weet op te wekken. Doorheen het optreden zie je zo ook de andere groepsleden (basgitarist, toetsenist/gitarist, gitarist en drummer) aan durf en vertrouwen winnen.

In de zaal zien we dat het merendeel van het publiek de kaap van de 50 lijkt te hebben gerond en blijken we tot de minderheid van jongeren te behoren. Wij sluiten aan bij “Truckstop” dat qua gitaargeluid doet denken aan andere Belgische band Customs en aardig wegluistert. Qua tekst staat het liedje dan weer een beetje apart op de o zo maatschappijkritische plaat Vigilant en gaat het meer over de houvast die de liefde kan bieden. Vervolgens kondigt sympathieke Stijn “Fonkeling” aan dat hij altijd al een mooi woord heeft gevonden. Soms moet je het niet te ver zoeken om een titel te bedenken. Toch begint het publiek pas een eerste keer voorzichtig mee te wiegen bij het meer melancholische “Rijkdom” stammend uit het Monzatijdperk.

Een eerste intiem moment breekt aan met “De belofte jong te sterven”. De piano neemt het van de gitaren over en de ruwe stem maakt plaats voor zachtheid. Na “Programma ‘96” polst Meuris bij het publiek wie in de eerste plaats voor Jose James was gekomen en bij gebrek aan beter dan maar de Club is binnengeslopen. ‘Of is het James Jose?’ Voegt hij er fijntjes aan toe. De groep lijkt het niet aan hun hart te laten komen en vervolgt met een blokje Noordkaapliedjes. Menig toeschouwer fluistert zachtjes de tekst mee.

Na het rustmoment slaat de motor van de maatschappijcriticus weer aan met nieuwer werk waarbij de salonpoliticus (‘Oud links, met hun sherrys en hun long drinks’), de voortdurende armoede (“In de rij voor soep”) en uiterlijke eigenschappen die vaak primeren (“Bimbo van het jaar”) op de korrel worden genomen. Een geinigheidje wanneer iemand luidruchtig storend is en zo de frontman verleidt tot de (persoonlijke) inleiding van het laatste nummer.

Een hoogtepunt breekt aan wanneer het wondermooie “Het zou niet mogen zijn”, doorspekt met een heerlijke gitaarsolo, vol overgave wordt neergezet en de zaal in extase brengt. Op dit momentum lijkt de groep voort te bouwen met het explosieve “Gigant” waarbij een groepje uit het publiek de tekst meebrult. Als er een heel klein beetje oorlog dreigt tussen twee mensen in het publiek haalt Stijn de angel eruit door even te vermelden dat de nieuwste plaat live wordt opgenomen. Ook kan hij niet rond een eervolle vermelding voor de fantastische locatie van de AB Club waarbij de aangenaam geurende toiletten telkens een aangename verrassing blijken.

Wanneer (de langverwachte) klassieker “Van God los” op het publiek wordt losgelaten, breekt een tweede hoogtepunt aan. Meuris nodigt de zaal uit mee te zingen met het refrein en het publiek gaat hier graag op in. Met een lang uitgesponnen versie van “Omerta” waarbij Meuris de tamboerijn tot murw lijkt te kloppen verdwijnt de groep van het voorplan.

Als bisnummers krijgt het publiek de oldies “Satelliet SUZY” en “Een heel klein beetje oorlog” (die voordien al even leek uit te breken) voorgeschoteld. Toch verdwijnt de band na dit tweeluik al snel, met een verdiend applaus, van de planken. Het publiek lijkt te beseffen dat de groep niet naar huis mag voordat dé klassieker der klassiekers wordt gespeeld. Meuris verschijnt al snel ten tonele met het smoesje dat de groepsleden niet weggeraakten door geparkeerde auto’ s. Al lijkt hij snel te beseffen dat door de vernieuwde verkeerssituatie zijn smoesje niet opgaat. Met “Ik hou van u/Geef mij een kus” als (verplichte) afsluiter komen de groepsleden de zaal lukraak ingewandeld. Meuris gewapend met megafoon verspreid zo het woord van de liefde want een megafoon hoeft ten slotte niet altijd maatschappijkritiek te spuien. Het verleidt enkele koppeltjes om de daad bij het woord te voegen.

Wij zagen podiumbeest Meuris met een sterke omkadering het beste van zichzelf geven. Het nieuwere werk profiteerde hierbij mee van het enthousiaste onthaal van het populairdere oudere werk. Toch menen we dat na radiohit “Bimbo” ook andere nummers van de nieuwste plaat Vigilant (“Vigilant” met aardige gitaarrif en het actuele “In de rij voor soep”) zeker hun plaats op de radio verdienen.

 

Setlist:

 

Truckstop

Fonkeling

Rijkdom

De belofte jong te sterven

Programma ‘96

Panamarenko

Oud Links

Bimbo van het jaar

In de rij voor soep

Het zou niet mogen zijn

Gigant

Wollef

Van God los

Het is maar een woord

Vigilant

Omerta

 

Bis:

 

Satelliet SUZY

Een heel klein beetje oorlog

Ik hou van u

20 april 2017

About Author

Bert Coenaerts


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *