Albums, Oude Bekenden, Recensies

Kendrick Lamar – DAMN. (★★★★): de koning van het hiphoprijk gaat back to basics

Als je Kendrick Lamar heet en de voorbij jaren albums als Good Kid, M.A.A.D. City en To Pimp A Butterfly op de wereld losliet, dan hoeft het niet te verbazen dat de verwachtingen meer dan hooggespannen zijn bij elk van je volgende projecten. Getuige daarvan de internetgekte na de aankondiging van DAMN., het vierde album van King Kendrick. Zijn die torenhoge verwachtingen ingelost? Ja en nee. Ja, want we krijgen alweer een instant classic met een sterk concept voorgeschoteld. Nee, want met To Pimp A Butterfly nog in het achterhoofd vinden we het toch ergens jammer dat mister Lamar zich weer in een totaal andere richting begeeft.

In tegenstelling tot wat single (inclusief videoclip) “HUMBLE.” deed vermoeden, gaat Kendrick back to basics op zijn nieuwe album, zowel visueel als muzikaal. Met een titel als DAMN. en songs die met één woord (in caps dan nog) aankondigen waarover ze gaan, wordt het al snel pretty straight-forward. Maar zo direct als hij is in de keuze van zijn titels, zo gelaagd is Kendrick in de rest van zijn teksten. Thematisch vinden we al snel connecties tussen de verschillende nummers, en dat hadden we natuurlijk niet anders verwacht.

Om te beginnen werd het album uitgebracht op een vrijdag, Goede Vrijdag om precies te zijn. Jawel, dezelfde dag waarop Jezus Christus himself aan het kruis werd genageld. Intro “BLOOD.” maakt al snel duidelijk dat leven en dood een rode draad doorheen het album zullen vormen. We horen hoe Kendrick op wandel is en een blinde vrouw tegenkomt, die duidelijk naar iets op zoek is. Attent als hij is, gaat Kendrick haar een handje helpen: ‘Can I be of any assistance, it seems to me that you have lost something? / She replied: Oh yes, you have lost something, you’ve lost… your life.’ Gevolgd door een schot. Welkom op DAMN., waar het hoofdpersonage na een luttele twee minuten al dood is.

Leven versus dood is het eerste, maar zeker niet het enige thematische contrast op DAMN. Zo is “LOVE.” een ode aan zijn verloofde en high-school sweetheart Whitney Alford, terwijl “LUST.” op alle vlakken het tegenovergestelde is. Het eerste is een zeemzoet nummer zonder dubbele bodem, het tweede trekt je door de diepe bassen en donkere achtergrondzang mee in de onverzadigbare lusten van the rich and famous.

Op “ELEMENT.” horen we King Kendrick in zijn – u voelt hem al aankomen – element. Het refrein heeft niet veel om het lijf maar klinkt verdomd catchy, een vaststelling die we opmerkelijk genoeg bij heel wat nummers op dit album kunnen maken. Lamar laat zich nog eens gelden als koning in het hiphoprijk, en daar horen uiteraard enkele nieuwe bijnamen bij: Kung-Fu Kenny en Mr. One Through Five zijn vanaf nu gepaste aansprekingen voor de rapper uit Compton. De tegenhanger van “ELEMENT.” is “FEEL.”, waarin Kendrick’s eeuwige zelftwijfel en eenzaamheid de kop opsteken. Een refrein krijgen we hier niet, wel een monoloog en een blikkerige beat. Ook rappers met een sterrenstatus voelen zich wel eens alleen.

“HUMBLE.” en “DNA” zorgen voor het vuur op het album. Wie “HUMBLE.” beluistert, voelt zich drie minuten lang bijna even goddelijk en oppermachtig als Kendrick zelf. “DNA.” is één van die nummers die meteen opgepikt werd, en door velen nu al uitgeroepen tot favoriet op het album. Mike WiLL Made-It verzorgt hier de productie, Kendrick rapt over ‘loyalty’ en ‘royalty’ in zijn DNA. De kreet ‘I got, I got, I got’ zal op toekomstige concerten zeker luidkeels meegeschreeuwd worden. Bij de switch in het midden van het nummer krijgen we een euforisch gevoel. Wanneer Kendrick zich hieraan waagt, weet je gewoon dat het tweede deel van het nummer nog gekker en harder wordt dan het eerste deel. De titel van het album is alvast een passende reactie op dit nummer.

“LOYALTY.” zal het de komende weken ongetwijfeld goed doen op de radio. Hoe kan het ook anders met Rihanna naast je zijde, een standaard hiphopbeat en een thema zo universeel als trouw? Op “XXX.” wordt Kendrick dan weer vergezeld door U2, een aanwezigheid waarvoor een beetje gevreesd werd. Bono op een hiphopnummer, really? Nergens voor nodig, zo blijkt. Kendrick gaat hard en “XXX.” blijkt een van de meest maatschappijkritische nummers op het album. Op vlak van thematiek hebben de twee artiesten meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken, en Bono’s stem leent zich hier goed voor het korte, maar intrigerende refrein.

Het laatste nummer op het album draagt de meest opvallende titel: “DUCKWORTH.” is Kendrick’s echte achternaam. We worden dan ook meegenomen op een ritje down memory lane en de meesterlijke story teller die Kendrick is, komt hier helemaal tot zijn recht. Het verhaal dat we te horen krijgen is dat van Anthony Tiffith (baas van het label Top Dawg Entertainment en dus ook van Kendrick) en Ducky (Kendrick’s vader). Het gerucht gaat dat Tiffith ooit de winkel waar Kendrick’s vader werkte, overviel en hem bijna een kogel door het hoofd jaagde. Maar Tiffith bedacht zich op het laatste moment, en dat is hoogstwaarschijnlijk de beste beslissing van zijn leven geweest. Kendrick rapt op het einde van zijn album hoe het verhaal ook een ander einde had kunnen hebben.

‘Whoever thought the greatest rapper would be from coincidence / Because if Anthony killed Ducky / Top Dawg could be servin’ life / While I grew up without a father and die in a gunfight’

‘Die in a gunfight’: Kendrick sterft op het einde van het eerste nummer, hier doet hij dat nog eens. Van herrijzenis geen sprake, de cirkel is rond en dat wordt extra duidelijk gemaakt door de zin waarmee het album eindigt: ‘So I was taking a walk the other day’. Exact dezelfde zin als waarmee het album opende.

Na de successen van de afgelopen jaren, grijpt Lamar terug naar de sound van zijn vroegere werk. De jazzy deuntjes en sterke politieke statements laat hij (voorlopig) achter zich. Het was duidelijk tijd voor persoonlijke reflectie, en dat doet hij ons cadeau op veertien diverse, hoogst interessante nummers. Met DAMN. heeft Kendrick na Section.80, Good Kid, M.A.A.D. City en To Pimp A Butterfly alweer een album gemaakt dat zo de hiphopgeschiedenis in kan. In een spelletje vier-op-een-rij hoeft niemand het nog tegen Kendrick op te nemen, hij is op voorhand al gewonnen.

19 april 2017

About Author

Kim Loosvelt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *