Albums, Recensies

Jacques Greene – Feel Infinite (★★★): Iets te langspeelplaat voor Greene

Jacques Greene kneedt House en R&B al jaren samen tot een geheel dat het moet hebben van pulserende bassen, glinsterende synths en sample gedirigeerde vocalen. Dit is clubmuziek. Sinds zijn doorbraak in 2010 al behoort deze invloedrijke en specifieke sound hem toe. Iets waarvoor een Burial of het latere werk van Bonobo hem wel een bedankje zouden mogen sturen. Jaarlijks bracht hij EP’s uit van 2 tot 3 nummers om ze vervolgens te laten remixen en remixte zelf Ciara, Radiohead, Frank Ocean en The Weeknd (om er een paar te noemen). Toch komt hij pas na 7 jaar en 9 EP’s met zijn langverwachte debuut Feel Infinite. Een zeer dansbaar en vocaal rijk geheel, iets dat hem als langspeelplaat helaas in de vingers snijdt.

De intro “Fall” geeft ons direct veel informatie. Greene blijft bij zijn diepe bassen, vocaal geweven samples, achtergrond percussie, digitale melodieën en een lust om te bewegen. Een opbouw van 2:26 die ons achterlaat met een fade out naar het tweede nummer toe. Dit kan je smaken of niet, ons maakt het nieuwsgierig. Een (letterlijke) hap naar adem brengt “Feel Infinite”, waarnaar het album is vernoemd. Greene neemt een stap terug naar zijn tijd van Another Girl (2011). Vocalen zijn goed geplaatst maar niet té aanwezig, de snappy melodieën zijn catchy maar niet té catchy en hij bewijst dat je op weinig kicks ook kan dansen. Jacques op zijn Greene’s en dat gaat hem nog altijd goed af. Helaas kan er van “To Say niet hetzelfde gezegd worden. Direct wordt er afbreuk gedaan aan een spannend begin. Een paradox van een saaie beat en vermoeide vocalen tegenover een handjes-in-de-lucht-sfeertje. Als kers op de taart een baslijn die wel heel erg lijkt op de in 2016 uitgebrachte single van hetzelfde album “You Can’t Deny, welke een veel beter nummer is.

Tom Krell (How To Dress Well) mag zingen op “True”, de enige feature op de plaat. Deze samenwerking was al werkelijkheid in 2013 op de EP “On Your Side” waar ze zich samen een beetje prutserig op radio richtten. Het jaar 2017 is aardiger voor de mannen. Het nummer voelt als een goede samenwerking en ademt dat ook. De zang is fragiel en hemels zoals we het van How To Dress Well gewend zijn en Greene vult bijpassend aan met de juiste klanken en ritmiek. Het hoort misschien niet helemaal thuis op dit album, maar we zijn al lang blij dat we “To Say even mogen vergeten.

“Wat voor muziek wil je maken?” vraagt men zich bijna hardop af bij het plotse “I Won’t Judge”, het knikkebollende “Dundas Collapse”, de single “Real Time” en het flauwe intermezzo “Cycles”.

In alle vier horen we Jacques Greene zijn muzikale gedachtengang, maar dan net niet. De eerder genoemde “You Can’t Deny” en het gebalanceerde “Afterglow” redden hem nog even uit de brand maar kunnen de lichte teleurstelling niet blussen.

Feel Infinite is zeker geen ramp als je het nummer per nummer bekijkt. Erger nog, het heeft de wereld een vijftal zeer sterke clubkrakers aangereikt. Dat neemt niet weg dat het als album bijna niet uit de doeken komt en geen sterk genoeg geheel vormt om te blijven boeien. Geef het nochtans zeker een luisterbeurt en vraag je daarna af of je Another Girl (2011), After Life After Party (2014) en Phantom Vibrate (2014) toch niet eerder in de platenkast zou zetten ondanks hun kortere duur. Doe ons maar weer 7 jaar EP’s.

20 maart 2017

About Author

Sander Blommaert


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *