Live, Recensies

Andy Shauf @ Botanique (Rotonde): Een optreden dat een lach op je gezicht tovert

Donderdag 16 februari was een enorm gezellige avond in de Botanique te Brussel. De Canadees Andy Shauf kwam er op bezoek en stelde zijn nieuwste plaat The Party voor. Hij slaagde er in om iedereen met een smile op het gezicht huiswaarts te laten keren en daar waren wij heel blij om. Als voorprogramma bracht hij z’n landgenoten van Tasseomancy mee en deze wisten op een eigenwijze manier te overtuigen.

Tassemancy begint aan hun set en weet de Rotonde, die nog niet helemaal vol zit, om te toveren in een soort van hemel waar je zorgen één voor één verdwijnen. De muziek klinkt heel sferisch en dit zorgt ervoor dat de overheersende vibe in de zaal heel erg chill is. De dames zingen zowel solo als samen en worden doorheen de set vooruitgestuwd door hun drummer, die alles onder controle heeft. Er wordt ook heel wat gebruik gemaakt van samples en deze zorgen samen in combinatie met de hoge zangstemmen voor een unieke klank. Tassemancy, speciaal maar goed!

Dan is het uiteindelijk tijd voor de hoofdact van de avond, Andy Shauf. De Rotonde is ondertussen helemaal vol gelopen maar dat schrikt Andy niet af. Heel bedeesd stapt de band het podium op en ingetogen beginnen ze aan hun set. Een warm applaus weerklinkt door de zaal en iedereen geniet mee van het gitaarwerk en de zangstem van Andy. Wat ons opvalt is dat de nummers live iets minder vol overkomen dan op de plaat. Op het album klinken de basgitaar, de piano, de strijkers en de blazers heel goed door, maar live wordt Andy enkel vergezeld door een drummer, een bassist en twee klarinetten.

Het eerste hoogtepuntje van de avond is wanneer de band “Quite Like You” inzet, een nummer dat terug te vinden is op het laatste album. Opnieuw komt het lied minder krachtig over maar toch mist het niets qua kwaliteit. De songs volgen elkaar nu heel snel op en toegegeven, het lijkt soms allemaal een beetje op elkaar. Heel erg is dit niet, want alles wordt heel strak en clean gespeeld. Wat ook opvalt, op het podium is er geen enkele playlist te zien, het is dus duidelijk dat de muzikanten weten waar ze mee bezig zijn.

Pas na acht nummers durft Andy z’n publiek voor het eerst aan te spreken. “How’s everybody doing?”, vraagt hij stilletjes aan de bomvolle zaal die aan z’n lippen lijkt te hangen. Het publiek trakteert hem op een luidkeelse “Gooooood” maar dat kan hem precies niet echt raken. Hij antwoordt simpelweg en heel droog: “Good”. Hij zegt niet veel maar bewegen lijkt hij ook niet echt te doen. Het valt duidelijk op dat het om een verlegen jongen gaat, aangezien hij zich het hele optreden lang achter z’n microstatief verstopt.

De laatste nummers van de reguliere set zijn onmiddellijk ook de beste twee nummers van het ganse optreden. “Martha Sways” zorgt voor een kippenvelmomentje doordat enkel Andy en z’n gitaar te horen zijn. Heel miniem zou je denken, maar toch komt het lied echt wel binnen. Als afsluiter speelt hij z’n bekendste en tevens ook beste nummer “The Magician”. De band verdwijnt van het podium, maar dit is maar van korte duur. Ze komen nog eenmaal terug om het acht-minuten-lange “Wendel Walker” te spelen en zo hun set in schoonheid te laten eindigen.

17 februari 2017

About Author

Thibault Vander Donckt


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *